Megarecenzje - serwis agregacyjny

Zwalają z nóg wielowątkowe, rozbudowane kompozycje z niebanalnymi aranżami i melodiami. Central - wiodące od cichych klawiszy, przez mocne gitarowe riffy i wywołującą ciary na całej powierzchni ciała solówkę.

"The Empyrean" stanowi pewnego rodzaju podsumowanie twórczości odrodzonego Frusciante.

John na "The Empyrean" zawarł chyba całą swoją muzyczną wrażliwość.

"The Empyrean" to jak dotąd jego najbardziej dopracowane i najbardziej ambitne przedsięwzięcie. Pełne onirycznych dźwięków, składających się na klimatyczne, nieco bajkowe kompozycje.

Bardzo oszczędna produkcja – rzecz powstawała w jego domu. Klaustrofobiczne brzmienie – jakby instrumenty i głos wyjałowiono ze wszelkich przestrzennych efektów.

Frusciante zrobił to więc po raz kolejny - nagrał płytę, od której trudno się uwolnić.

"The Empyrean" jest płytą taką, jakiej można było się spodziewać, ale też taką, na jaką się czekało. Oszczędna w brzmieniu, ale inspirująca. Zmuszająca do myślenia, ale i łatwa w odbiorze. Najważniejsza jednak bez wątpienia

Na albumie bardzo dużą rolę odgrywa Josh Klinghoffer - praktycznie w każdej piosence pojawiają się klawisze w przeróżnych wydaniach - od pogodnych zagrywek po kosmiczne dźwięki.

To album głównie przeznaczony dla tych, którzy lubią w muzyce eksplorować nowe przestrzenie. Wymaga on od słuchacza zaangażowania i wcześniejszego zapoznania się z zamysłem artysty.

Nie inaczej jest z jego rozwleczonym niemiłosiernie najnowszym dzieckiem „The Empyrean”. Ale jak się zaczyna album od 9-minutowego słabego onanizmu gitarowego to czegóż można się spodziewać - tylko ziewania.