Megarecenzje - serwis agregacyjny

Na początku roku Navarro twierdził, że ludzie będą mówić, że to dziwnie piękna płyta. Miał rację. To dziwnie piękna płyta. Bardzo piękna. 

Subiektywnie rzecz ujmując, w temacie rockowo-psychodelicznej jazdy, Jane’s Addiction nagrał jedną z lepszych płyt w swojej i światowej historii muzyki rozrywkowej. 

Powiedzmy sobie od razu – płyta jest rewelacyjna. 

Mistrzowie muzycznej akcji i wyrazistości scenicznej znów w natarciu. Stara gwardia wróciła, dawna magia też. Aż miło. 

Świeże, niebanalne i bardzo mocno wpadające w ucho. Brać, kupować, słuchać i niczego nie żałować. 

Płyta brzmi rewelacyjnie i przyciąga jakiąś aurą tajemniczości, którą chce się ciągle próbować odkryć mimo iż Curiosity Kills czyli ciekawość zabija, to chce się do jej słuchania wracać raz po raz. 

Swoją najnowszą płytą grupa z Los Angeles dosłownie zdeklasowała konkurencję. I zawdzięcza to zarówno kapitalnym kompozycjom, jak i – co należy bardzo mocno podkreślić – znakomitej produkcji. 

 Słucham sobie "The Great Escape Artist" coraz częściej, nawet dwa razy dziennie , co jest sporym ewenementam, bo rzadko tak mam i coraz bardziej mi się podoba. 

The Great Escape Artist" to nie jest powrót do szaleństw młodości, ale album dojrzały, stonowany oraz wciąż zachwycający muzycznym bogactwem. 

Biorąc pod uwagę jednak całość to naprawdę niezła płyta. „Nic szokującego” za to wiele świetnych melodii. 

Wokalu Farrell na szczęście nie zmienił, wciąż śpiewa wysoko i melodyjnie. 

Punkrockowa zadziorność, elektroniczne wstawki, charakterystyczny wysoki wokal Perry’ego Farrella, (...) do tego bezkompromisowe teksty. To wszystko na nowej płycie jest. I to na najwyższym poziomie. 

"The Great Escape Artist" to porcja solidnego, melodyjnego rocka, owianego nieco gotycką aurą i z każdą minutą wciągajaca podniosłym nastrojem.  

Wszystko to powoduje, że płytowy powrót Jane's Addiction można uznać za udany. Mimo mojego marudzenia płyty słucha się bardzo przyjemnie. 

„The Great Escape Artist” to zbiór fenomenalnie wyprodukowanych ukrytych przebojów. Jedyne, co można mu zarzucić to brak spójności – płyta brzmi jak split nagrań Jane’s Addiction z projektami „poboczny

"The Great Escape Artist" byłby bardzo wdzięcznym tematem do krytyki. Także przez szacunek dla Jane's Addiction należy tej płycie poświęcić trochę czasu i dać więcej, niż jedną szansę. 

Mimo, że Jane’s Addiciton nie uzależnia już twardymi muzycznymi narkotykami, to i tak po przesłuchaniu „The Great Escape Artist” jest bardzo, bardzo przyjemnie... 

 Całkowicie nowatorska, wyznaczająca trendy, definiująca amerykańską alternatywę formacja staje się nagle generatorem nijakich utworów? Moja odpowiedź będzie niestety twierdząca.