Megarecenzje - serwis agregacyjny

Płyta od początku do końca pulsuje energią, przyciąga ciekawymi i zaskakującymi aranżami, przesterowanymi dźwiękami syntezatorów, głębokimi liniami basu oraz świetnymi rytmami.

Bałem się, że Anglik zniszczy wyjątkową aurę oryginału. Smith zademonstrował jednak spore wyczucie, niemałą wyobraźnię i odwagę.

Jedyna rzeczą która mi troszkę przeszkadza jest za duży liczba kilkudziesięciu sekundowych przerywników, wypełniaczy i wstępów do poszczególnych utworów.

O ile jednak współautor "I'm New Here" postawił na melancholijną, mroczną i dosyć zachowawczą poetykę, współgrającą z wokalem i biografią Gila, o tyle zabierający się za remiksowanie płyty Jamie XX podobnych założeń już nie miał

Rzadko kiedy cała zremiksowana płyta ma ciężar gatunkowy porównywalny z oryginałem. To jest właśnie jeden z takich przypadków.

Na We’re New Here mamy całą paletę tanecznych gatunków, które Smith poddał sekcji i skleił na nowo tworząc ekumeniczny, klubowy patchwork.

Soulful hip hop meets postdubstep, a raczej whatevahstep już właściwie. Jamie, sięgając po starsze, niewydane utwory, wplata je w nowe aranżacje.

Nie mogłem przez cały czas pozbyć się wrażenia, że ta płyta powstała tylko po to, by wykorzystać hype na Jamie'ego, poprzez zderzenie go z człowiekiem teoretycznie z zupełnie innego świata.

„We’re New Here” jest zdecydowanie inna, ale równie dobrze pasuje do wokalu oraz tekstów jak wersja pierwotna.

Chociaż “I’m New Here” to album z remiksami, absolutnie nie powinno się go traktować jako wydawnictwa drugiej kategorii, czy w jakimś sensie odtwórczego.

Przeciętność tego albumu zaskakuje tym bardziej, jeśli wziąć pod uwagę możliwości i wyobraźnię Jamiego (vide kapitalny remiks „You Got The Love” Florence & The Machine).

Słuchając dalej kolejnych utworów zadaję sobie pytanie, czemu ma służyć tego typu album tym bardziej, że nie są to nowe dzieła.