Megarecenzje - serwis agregacyjny

Ten fantastyczny głos, ciążący delikatnie w kierunku gospelowskich, soulowych wpływów broni się sam. Jamie Lider. I basta.

a poprzedniej płycie Lidell w swojej stylizacji na Steviego Wondera był po prostu okrutnie bezczelny, tutaj tę bezczelność wspomaga jeszcze dużą pracą włożoną w brzmienie swoich wokali oraz całkiem niezłymi kompozycjami.

Nowy Jamie Lidell to Jamie wracający do swoich korzeni. Nie obchodzą go już muzyczne eksperymenty, których dopuścił się pod skrzydłami Super Collider, nie dba o przekraczanie stylistycznych granic.

Bilans wychodzi wiec zdecydowanie na plus. Pomimo tego, że materiał z pewnością wycelowany jest w fanów retro-soulu, a tło muzyczne zdecydowanie nie przykuwa już tak uwagi swoją pionierskością, to muzyka Jamiego wciąż gwarantuje spor

„Jim” zasługuje na kilka słów krytyki. To ewidentny krok wstecz. Lidell wymuskał brzmienie, skroił je pod nieco inny target. Zrezygnował z tego, co na „Multiply” wprowadzało ożywcze akcenty.

„Jima” Lidella za pierwszym podejściem przesłuchałem trzy razy. Nie, nie dlatego, że materiał aż tak mi się spodobał. Po prostu nie mogłem uwierzyć własnym uszom.

ale ja wytrzymalem tylko dwa kawalki, wiec nie wiem, krazek wydal mi sie odpychajacy i przypomnial mi ze kiedys umre, heh i ze zycie za krotkie na lidella, a to miala byc radosna, szczera plyta...