Megarecenzje - serwis agregacyjny

Słowem, słychać, że chłopakowi nigdzie się nie śpieszy.

Pomimo pewnych ułomności, "James Blake" to w świecie muzyki popularnej - płyta wyszła przecież w barwach dużej wytwórni - album niezwykły.

Całość brzmi niewiarygodnie spójnie i płynnie, niemalże jak concept album dla kogoś zmęczonego wielkomiejskim zgiełkiem.

Podstawę stanowi jednak wspaniały wokal Blake'a, z którym w parze idą inteligentne, pobudzające do refleksji, a przy tym w sumie proste, nieprzekombinowane teksty.

Wizja Blake’a jest tak jasna, błyskotliwa, nieskrępowana typowym myśleniem o muzyce elektronicznej w kategoriach loopów, że pozwala to zapomnieć o wszystkich podobieństwach na poziomie wokalu.

Anthony And The Johnsons zmiksowany z Jamie Lidellem, The XX i Burialem.

Dla gatunku, który tworzy James Blake ukute zostało już nawet nowe określenie post-dubstep. Cokolwiek ono oznacza, możemy śmiało powiedzieć, że dubstep to nie jedyne, czym autor w swojej twórczości się posiłkuje.

Na pewno cała płyta została stworzona według ścisłych zasad, choć niekoniecznie znanych słuchaczowi.

Podoba mi się sposób, w jaki umknął oczekiwaniom: nie w przód, co byłoby zresztą nierealne, ale w bok.

Skoro więc nie jest to ani regres, ani posunięcie w przód, to co? W przypadku Jamesa jest to raczej dość zgrabne umknięcie w bok.

To wciąż muzyka niełatwa, nieprzebojowa, intymna, skupiona na sobie i w dodatku subtelnie sobie kpiąca ze słuchacza

W mojej pamięci, oprócz The Wilhelm Scream i sporego potencjału wokalisty pozostanie jedynie... bardzo ładna i estetyczna okładka albumu.

Blake zamienił przełamywanie dubstepowych schematów na minimalistyczne ballady i jego muzyka niestety bardzo wiele na tym straciła.

Żeby nie czepiać się do końca Blake’a należy wziąć pod uwagę jedną poprawkę. Hype – to on jest winny. Niepotrzebna promocja i cover zrobiły mu trudny start.