Megarecenzje - serwis agregacyjny

I owszem, omawiany album nie jest dziełem wybitnym, lecz jeśli w takim tempie Polak będzie się rozwijał, to strach się bać – szykuje się ambientowe opus magnum.

Muzyka z 'Trenów' brzmi jak soundtrack do psychologicznego dramatu i melancholijnym nastrojem przypomina dokonania Maksa Richtera.

Kto pokochał delikatną i kojącą muzykę Maxa Richtera pownien zapoznać się z nową płytą Michała Jacaszka. “Treny” są przykładem przeniesienia na grunt polski ambientu i neoklasyki w najlepszym wydaniu.

album 'Treny' jest tak głęboko przesycony smutkiem i bólem, że słuchacze w stanach depresyjnych czy o słabszej psychice powinni do niego podchodzić ostrożnie.

Dźwiękowy świat Jacaszka jest (...) eteryczny, wysubtelniony, ale przenika go również przejmująca nostalgia (bądź nieznośna melancholia – w zależności od wrażliwości słuchacza).

Znacie się? Nie? To najwyższa pora nadrobić zaległości. Michał Jacaszek to bowiem artysta, z talentem godnym pozazdroszczenia.

Największym bowiem atutem albumu jest przejmujący klimat, już od pierwszych chwil wpędzający w iście grobowy nastrój.

I dawno już coś tak smutnego nie cieszyło mnie tak bardzo.

Treny to album bardzo oszczędny w środkach wyrazu. Skromna muzyka perfekcyjnie przekazuje wszystkie emocje jakie autor chciał wywołać w słuchaczu.

Jakkolwiek w operowaniu klimatem jest to album pierwsza klasa, to całość za bardzo się 'wlecze', przez co momentami wkrada się tu nieco monotonii.