Megarecenzje - serwis agregacyjny

Mógłbym długo pisać o tej płycie. Ale zamiast tego wolę ją po prostu włączyć i słuchać, płakać i tańczyć. 

W zasadzie wystarczy jedno słowo: CUDO! 

Bo uwielbiam girl-pop, uwielbiam piosenki sugerujące wchodzenie w dorosłość dziewczynki z małego, zagraconego różowymi zabawkami, pastelowego pokoju. Niezależnie od dojrzałości muzycznej, ta płyta tak właśnie brzmi. 

 Iza to utalentowana singer/songwriterka, która przygotowała bardzo spójny zestaw kawałków składający się na, niemal koncepcyjny, pop album o smutnej relacji i melancholijnych związkach.

Bo wszystkie znaki na niebie i Ziemi zdają się wskazywać, że to właśnie Iza Lach dzierży obecnie palmę pierwszeństwa wśród nowego pokolenia polskich songwriterek. 

Na emocje i dość nieokreślone pojęcia uroku czy smaku nakłada się przemyślana, tyleż zachowawcza, co wyrafinowana produkcja, za którą – co warto podkreślać – w dużej mierze stoi sama wokalistka. 

Nie przeoczcie drugiej płyty najzdolniejszej polskiej songwriterki młodego pokolenia. 

Jej debiut w 2008 roku nie wzbudził wielkiej ekscytacji. Leniwe, bardzo dziewczyńskie piosenki na dłuższą metę nudziły. Tym większe zaskoczenie, że druga płyta Izy Lach jest wydawnictwem tak udanym. 

Bity skrojone na miarę i pastelowe brzmienie są czasami mało wyraziste, przez co piosenki tracą lekko na przebojowości. Brakuje też czasami elektropopowego pazura, jest za to totalna szczerość przekazu i autentyzm. 

W zasadzie jedynym zapamiętywalnym zabiegiem aranżacyjnym są doskonałe „punchline’y” fortepianu w „Futrze”, bezdyskusyjnie najlepszym utworze w zestawie. 

Poszczególne elementy są bez zarzutu, jednak czegoś na "Krzyku" brakuje. Muzyka wylewa się z głośników niemal niezauważona. Pozbawiona jest charakteru, magnetyzmu. Pomimo wielkiego uroku jest po prostu transparentna.