Megarecenzje - serwis agregacyjny

Z pewnością mocny kandydat do polskiej płyty jesieni, a może nawet i roku, kto wie? Pełen zachwyt.

Po raz pierwszy od bardzo dawna żałuję, że do płyty nie została dołączana książeczka ze słowami utworów, bowiem dawno nie słuchałem takiego połączenia marzycielstwa z bardzo subtelnymi, ulotnymi emocjami, które nie mają nic wspólne

Efektem jest płyta rozpościerająca własny mikroświat, trochę rozmazany, wietrzny, piękny. 

Bo jeśli nie oni mają być kiedyś naszą wizytówką, to kto? Nie widzę na naszej scenie kandydatów podobnego kalibru. A już na pewno nie o takiej wrażliwości.

Ujmującą cechą muzyki wrocławskiego duetu jest to, jak bardzo trzeba się wyciszyć, zatrzymać, niemalże schylić, żeby dostrzec jego wielkość. 

Indigo Tree to zespół grający na światowym poziomie, wydał dwie płyty przez które przemawia artyzm w czystej postaci, teraz wystarczy czekać na kolejne, bo zawsze może byc jeszcze lepiej.

To fascynująca muzyka, choć trudno tę fascynację racjonalnie wytłumaczyć. I to jest druga ujmująca cecha muzyki Indigo Tree.

W dalszym ciągu jest to akustyczne i nieprzeprodukowane, jednak po pierwszym przesłuchaniu „Blanik” można odczuć pewną ciężkość muzyki, niespotykaną w dotychczasowych nagraniach. 

W zbiorowym zachwycie poklepujemy zespół po rozczochranych głowach (nieprzerwana passa dobrej prasy) i ciągamy za nieprzystrzyżoną, póki co jedną, prawie-brodę – każdy pochwalny tekst jest naiwnym (akt dobrej wiary) podlewaniem egzo

 Indigo Tree to przede wszystkim apoteoza prostoty i ascetycznej formy. Muzyka delikatna, nienachalna, ale urzekająca w swoim umiarkowaniu.

Nie widzę powodu dla którego Indigo Tree mieliby zrobić karierę za granicą – imperialiści mają już swoje Here We Go Magic, Woods oraz setki podobnych im zespołów dla kruchych dusz.

Gdyby dominująca tu pochmurna melancholia spowijała elementy bardziej psychoaktywne, poszukujące na SERIO, a nie uległe pozornej rewolucji podmiany presetów, „Blanik” mógłby być ciekawym dopełnieniem łobuzerskich chwytó