Była szara, deszczowa jesień 1946 roku. Miasta zrujnowane po alianckich nalotach. Ludzie gnieździli się w zimnych, zalanych wodą piwnicach. Panował głód. Można było jeść mięso niewiadomego pochodzenia albo...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
Następca Demonologic z 2005 r., szósty już album legendarnej kapeli podobnie do wcześniejszych wydawnictw obfituje w mocne dźwięki i mocne teksty. Album nagrany w składzie: Maciej Maleńczuk, Olaf Deriglasoff, Tomasz Dominik i Piotr Lala Lewicki, gościnnie szeregi muzyków w studio zasilili: Jan Borysewicz, Antoni "Ziut" Gralak oraz Dariusz Kozakiewicz.
Nie wiem jak chłopaki to zrobiły, ale brzmią tak dobrze jak nigdy. Słychać że odrobili lekcje mieszania współczesnego rocka rodem z QOTSA z klasycznymi brzmieniami Led Zeppelin czy Black Sabbath.
Znajdziemy na płycie prawdziwy ogień, pasję grania, garażowe inspiracje, psychodelię, a nawet blues i funk. Mocno, z wykopem i bez jakiejkolwiek fuszerki.
Raz brzmi to jak psychodeliczny góralski hard rock, to znów jak zgrzytający dysonansami bigbit czy osobliwy koktajl bluesa, miejskiego folku i mrocznych, lodowatych konstrukcji pokrewnych Toolowi.
To godny finał płyty, która może nie jest najlepsza w dorobku zespołu, może nie będzie też w żadnym stopniu dochodowa, ale daje duży komfort, poczucie artystycznej wolności.
Po „Matematyku” nie należy jednak spodziewać się więcej ponad przyjemność jaką daje słuchanie byle jakich przyjemnych, melodyjnych, rockowych kawałków.
Można było sobie odpuścić bluesowe elementy na tej płycie i już byłoby lepiej, materiał byłby bardziej zwarty i lepiej trzymał się swojego wizerunku.