Megarecenzje - serwis agregacyjny

Hey grupą rockową? Tak, może jeszcze 5 lat temu. Teraz drogi słuchaczu musisz wziąć poprawkę na to, że do gitarowego grania muzycy dołożyli(...) szczyptę elektroniki.

Nic w tej płycie nie jest oczywiste i to nie tylko na poziomie całego albumu, ale również poszczególnych utworów.

Dość powiedzieć, że na tej płyci zdarzyć się może dosłownie wszystko.

"Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!" to bez wątpienia najlepszy album w dorobku Hey pod względem technicznym i absolutna czołówka, jeżeli chodzi o kompozycje.

nowe oblicze grupy nie straciło nic ze swojej umiejętności pisania dobrych melodii, a Nosowska nadal wykorzystuje talent wokalny i tekściarski do tworzenia rzeczy niebanalnych.

O albumie „Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!” nie sposób mówić źle. Muzycznie to synteza melodyjności i awangardy, wyważona mieszanka żywych brzmień rockowych z elektroniką.

To album, który wymyka się jednoznacznym klasyfikacjom, tak duża bowiem jest różnorodność muzycznych gatunków zaproponowanych przez muzyków.

Muzyka na "Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!" w dużej mierze jest stonowana, nastrojowo-refleksyjna i wymagająca.

Innowacyjny Hey brzmi refleksyjnie i bardzo energetycznie, nowocześnie i tradycyjnie ponadczasowo. Jest upragnionym porywem wiosny tej jesieni. Za takie muzyczne prezenty składamy dzięki.

Osobna kategoria to partie Nosowskiej, która z płyty na płytę staje się wokalistką coraz lepiej operującą różnymi środkami wyrazu. Zbliża się wręcz do interpretacji aktorskiej.

“Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!” to doskonała płyta na jesień. Z jednej strony melancholijne, momentami smutne teksty, ale z drugiej strony, wszystko podane jest na pięknej tacy, atrakcyjnej i intrygującej.

Zapowiada się, tak jak rokrocznie, deszcz rodzimych nagród fonograficznych, przyjętych przez liderkę z typową dla siebie skromnością.

"Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!" jest dla Hey tym, czym dla Myslovitz były "Skalary, mieczyki, neonki". Muzycznych analogii między tymi wydawnictwami nie należy się jednak doszukiwać.

Ciekawe, czy to otwarcie nowej drogi, czy jednorazowy test, po którym przyjdzie jeszcze coś innego? Tak czy siak brawa się należą.

Jest jeszcze jedna kwestia, za którą trzeba koniecznie pochwalić tą płytę. Teksty Nosowskiej. W tak dobrej, a co najważniejsze równej, formie literackiej, Kasia nie była chyba jeszcze nigdy.

Pośród bogatych i różnorodnych aranżacji, doskonale czuje się Nosowska. Jak zwykle napisała świetne teksty...

a szczęście wytrzymałem do końca, a na Miłość! Uwaga!Ratunku! Pomocy! (PL#1) urzekł mnie smutek, zwłaszcza w ostatnich utworach

Są dobre teksty (“Umieraj stąd”, “Chiński urzędnik państwowy”), dobre piosenki (z ulubieńców wskażmy “Stygnę”) i do tego bardzo zadowalająca różnorodność kompozy

Siedemnastoletni Hey nową nadzieją polskiej muzyki? Zabawne, ale chyba tak.

Różnica jest taka, że Kazik swoją muzyką na płycie okradł swoich fanów, a Katarzyna Nosowska każdemu kto kupił jej nową płytę może spokojnie spojrzeć prosto w oczy. 

Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy słucham płyty w całości. Jest ona po prostu monotonna, mało wyrazista, momentami wręcz się dłuży, a z całą pewnością nie dorównuje „UniSexBlues”.

Lecz również przy bardziej rozbudowanych instrumentalnie utworach uwagę przykuwa przede wszystkim tekst i wokal Kasi. Co więcej, lirykę niektórych utworów (Umieraj Stąd, Faza Delta, Nie więcej…) uznaję za wprost wybit

Jeśli chodzi o teksty, to niektóre z nich przypominają mi poezję nowoczesną (Faza Delta, Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy!) , Nosowska też przemyca w nich kilka neologizmów (nanozgon, dźwigozaury, judasze oczu).

Hey odzywa się mocnym i niebanalnym głosem, ale wbrew tytułowi już nie krzyczy.