Megarecenzje - serwis agregacyjny

Nie mam wątpliwości Chinese Democracy to śmiała płyta. Ale jest także zaskakująco przystępna.

Jeśli masy nie dadzą się porwać potędze tego brzmienia i nie uznają hegemonii Axla, to zjem komplet własnych ołówków.

Żeby doświadczyć tej muzyki trzeba się zagłębić, nie ma co wyrokować od razu bo można Gunsom zrobić krzywdę. Reasumując "Chinese Democracy" moim zdaniem broni się znakomicie wśród rockowych płyt tego roku.

Pierwszy Album Guns & Roses z nowymi, własnymi piosenkami od czasu pierwszej administracji Busha jest wspaniałym, zuchwałym, niepokojącym i bezkompromisowym hard-rockowym wydawnictwem.

Pytanie najważniejsze – jak to wszystko brzmi? Najprościej mówiąc, jak stare Guns N' Roses, przefiltrowane – nienachalnie! – przez bardziej współczesne wpływy.

Przyznam że trudno było opisać drugą cześć „Chinese Democracy”. Od siódmego kawałka idąc w górę coraz bardziej zachwycałem się tym niewątpliwym dziełem, dochodząc do wniosku że tego nie da się opisać...

Dużo elektroniki i - co cieszy mnie najbardzie - melodii. Może nie zawsze wysublimowanych jak francuska kuchnia, ale w znacznej większości urzekających jak nieco prostsza kuchnia włoska. Co, oczywiście, nie oznacza że gorszych.

 Co najmniej połowa z czternastu piosenek to sensowne, zwarte i chwytliwe numery. I wbrew stereotypowi podstarzałego rockmana, dominują tu numery czadowe, a nie ballady.

Żałuję jednak, że „Chinese Democracy” jest raczej pomnikiem ambicji lidera niż zdrową, ro-ckową płytą. Za dużo tu ozdobników, pomysłów mniej lub bardziej wartych uwiecznienia, a za mało bluesa.

Szokująco pretensjonalna pop-metalowa fantazja, Chinese Democracy wygląda jak perfekcyjne epitafium dla całej absurdalności i nonsensowności ery Georga W. Busha.

Demokracja w Państwie Środka ma się ponoć dobrze. Wyczekiwana od ponad dekady chińska demokracja wg Axla Rose'a i przyjaciół wydana pod szyldem Guns N' Roses, nie.

Ale ważny dylemat pozostaje: Czy Chinese Democracy osiągnęła swój cel? Po takim czasie i za takie pieniądze, czy ten album przyniesie prawdziwą demokrację do Chin? Nie wiem. Naprawdę nie wiem.

Chinese Democracy oczywiście nie jest najwspanialszym albumem rockowym jaki kiedykolwiek powstał , ale nie jest także absolutną i kompletną porażką.

Już pierwsze przesłuchanie nie pozostawia złudzeń - Axl Rose zamierzał nagrać swoje opus magnum. Dzieło znakomite, najwyższej próby, które będzie uniwersalne i ponadczasowe(...)

Trudno wskazać w tym zestawie utwory wyraźnie wybijające się ponad pozostałe. Z drugiej strony mamy tu jednak 14 solidnych, rock'owych piosenek, z których prawie każda jest na tyle interesująca, że nie możemy mówić o wacie (...)

Dziś "Chinese Democracy" robi wrażenie z innego powodu - z całym tym swoim rozbuchaniem i pretensją przeplatanymi muzycznym banałem to być może ostatnia taka płyta nagrana pod szyldem wielkiej rockowej gwiazdy.

Chinese Democracy jest ewidentnie dziełem człowieka postępująco zainteresowanego avant rockowymi formami.(...) Jakkolwiek eksperymentalne tęsknoty Rosa kończą się po około 10 sekundach.

Nowi Gunsi stali się epigonami starych Gunsów. A dawni fani, z których pewnie niejeden wychowuje dzisiaj wnuki, mogą tylko westchnąć: nie o taki zespół nam chodziło. 

Moim zdaniem "Chińską demokrację" wydano właśnie teraz, bo Axl Rose chce się załapać na polityczną zmianę w Ameryce, spuentować koniec ery republikanów w Białym Domu.

 Bo inkrustowany elektroniką rock’n’roll brzmi nieprzekonująco i staro.Krążek porównać można do wiekowej, zniszczonej przez życie kobiety łudzącej się, że szereg operacji plastycznych zrobi z niej seksbombę.

Jeżeli jesteście w stanie znieść wokalną ekwilibrystykę Axla (Freddy Krueger na helu!) i przaśne kompozytorskie zadęcie, traficie też na ślady melodii (fragmenty "Street of Dreams" czy "There Was a Time"). Nawet!

(...) znalazło się też miejsce dla chłopięcego chóru, sekcji dętej i fortepianowych fraz godnych Steviego Wondera i Eltona Johna... Jak ci to powiedzieć Axl? Zmarnowałeś 14 lat swojego życia - i półtorej godziny mojego.