Megarecenzje - serwis agregacyjny

Dawno nie słyszałem albumu tak różnorodnego stylistycznie, a przy tym zwartego i tworzącego całość. To zapewne jeden z najlepszych brytyjskich albumów roku.

Nie ukrywam, "przegryźć" się przez niego jest piekielnie trudno. Kiedy jednak wczujemy się w klimat panujący na tej zakręconej plaży, zza chmur wyjdzie słońce zrozumienia.

Z każdym kolejnym przesłuchaniem ta płyta obezwładnia coraz bardziej. Wszelki opór jest bezsensowny. Zostaje kapitulacja.

Avantpopowe, elektroniczne i hiphopowe miesza się w jeden wysokooktanowy koktajl, po którym już niewiele albumów supergrup będzie nas cieszyć tak samo.

Gorillaz to coś więcej niż band, to instytucja, jedna z wizytówek mijającej dekady i czysta fantazja. Mogą się schronić choćby w U-boocie, byleby nie przestali nadawać sygnału, bo nie mają sobie równych.

Bardzo ciekawy eksperyment, mający w sobie tyle energii i fascynujących brzmień, że wystarczyłoby by poruszyć nawet skalny głaz. Ja przez dwa dni nie mogłem wyłaczyć tej płyty.

Naprawdę zachęcam do posłuchania tego materiału. Niektórzy mogą narzekać na spore ilości hip hopu, ale warto się porządnie wgryźć. Gorillaz odpłacą to z nawiązką ;)

Mogę się komuś narazić, ale wolę słuchać nowego Gorillaz, niż zastanawiać się, czy Blur istnieje, czy właśnie się rozpadł.

"Plastic Beach", choć nie jest płytą ani wybitną, ani nawet najlepszą w dorobku Gorillaz, świetnie obrazuje, na ile stać projekt Albarna.

I choćby sfrustrowani krytycy nie wiem jak bardzo wyżywali się na Albarnie i marudzili, że "to wszystko już było", że "wtórne" i w ogóle, to ja... mam ich w nosie!

nie ulega wątpliwości, że cała płyta to kawał porządnego grania, a nie album do jednorazowego przesłuchania i odłożenia do zakurzenia.

Postawmy więc na śmierdzącego siarką, demonicznego lidera Gorillaz - Murdoca. Diabeł zawsze miał najlepszą muzykę.

Ewidentnie jednak nie o piosenki tu chodzi. Albarn zabiera słuchacza na swoją kolorową muzyczną wyspę, prowadząc w dźwiękowy gąszcz. To już nie ekscytująca przygoda, lecz wyprawa w nieznane.

Na koniec również trzy słowa: wycieczka godna polecenia.

O "Plastic Beach" już pisze się jako o kandydacie do miana albumu roku 2010, co jest twierdzeniem zdecydowanie na wyrost.

Niestety po całkiem obiecującym początku, szybko zaczniemy się nudzić i stwierdzimy, że poprzednim razem przewodnik postarał się o więcej atrakcji.

Ech, tak liczyłem, że Gorillaz nagrają jakąś fajną płytę tym razem.

I chociaż ciężko byłoby się nie zgodzić z tym, że Gorillaz od samego początku balansowali na granicy plastiku oraz swoistego kiczu, to jednak "Plastic Beach" w pewien sposób przekroczył tę granicę.

Gorillaz płyną znanym wszystkim, nazbyt prosto obranym szlakiem zwanym "odkrywamy czar tandetnych, syntetycznych brzmień".

Cały ekologiczny optymizm i popową energię wypaliło bezlitosne słońce – pozostało pogodzenie się z zaśmieconym otoczeniem i, niestety, niemocą twórczą.