Megarecenzje - serwis agregacyjny

Na O'Malley's Bar dojrzał. Wyrósł z lekka gamoniowatego charakteru, już nie pakuje się w sytuacje, w których gubi spodnie. Często w jego głosie słychać gniew i furię.

Młody polski zespół grający rockową muzykę? Pewnie kolejny naśladowcy Brytyjczyków, koledzy Much i Cool Kids of Death. A właśnie nie!

Znowu słyszymy intrygującą grę przeciwnościami. Rockowość i klasyczność, pianissimo i fortissimo, melodyjność i zgiełkliwość, czułość i agresja, kobiecość i męskość.

I tu wokale nie są najmocniejszym punktem programu, ale za to nie brak dynamiki, dzięki której muzyka żyje. Kilka finałów długich kompozycji z „O’Malley’s Bar” dało mi chwile pro

W O'Malley's Bar panuje smutek, ale nie ten rozrywający jak tygrysa pazur, tylko taki, co nie pozwala wstać z łóżka. Jak w depresji.

Słychać w tej muzyce ambicje, by wyjść poza ramy znane z debiutu. By wyjść poza ramy własnych inspiracji i naleciałości innych grup. Nie zawsze się to w pełni udaje, sporo tu odniesień do eklektyczności takich grup jak (...)

Piosenki raczą nas albo jałowym jazgotem, albo mdłymi szarpajkami na gitarze. To największy mankament płyty: zero treści, ani jednego fajnego riffu (no, poza jego zalążkami w „Cul-De-Sac”).

Dlaczego brzmi to jak Evanescence, ale bez tego czegoś, co było w Fallen, co podobając się wbiło mnie na wieki w tik spowiedzi przed obrazkiem z kolęd?