Megarecenzje - serwis agregacyjny

Wydawca reklamuje “Hat, Rabbit” jako płytę roku. Chwyt marketingowy wykorzystywany tysiące razy, tym razem jest bardzo blisko prawdy, bo Gabriela to talent jakich mało.

Album “Hat, Rabbit” jest jak powiew świeżego powietrza w duszne dni. Jak (nie przymierzając) śnieżna kulka precyzyjnie rzucona między oczy.

Zagrzebany w oceany zagranicznych płyt, szczęśliwie omijam wtórne, mętne i pretensjonalne propozycje rodzimych Justyn, Edyt czy Szymonów. Aż tu nagle wpadła mi w ręce Gaba Kulka.

Kompozycje nadal zaskakują świeżością i zaraźliwą energią, sypiąc świetnymi aranżami jak z cylindra. Jak na prawdziwego sztumistrza przystało, Kulka ma jeszcze kilka asów do wyciągnięcia z rękawa.

Bo Gaba Kulka po pierwsze jest młoda, po drugie niewątpliwie ma tzw. waruny(przede wszystkim nieprzeciętny głos ale i błyskotliwy zmysł do pisania świetnych piosenek) i co najważniejsze - ma talent.  

Teksty jak zwykle u Gabrieli są mocnym punktem jej piosenek. Ironiczne, przepełnione humorem, czasem czarnym, świetnie napisane.

"Hat, Rabbit" powinien zrobić furorę tym bardziej, że jest kawałkiem porządnej muzycznej sztuki – intryguje od początku do końca, staje się obiektem żywej dyskusji o przyszłości polskiej muzyki.

Ta płyta to zabawa formą oraz treścią i wyraźnie słychać, że artystce tworzenie sprawia radość. Tu nie ma miejsca na wyrachowanie, wydaje się, że słucha się płyty niezwykle spontanicznej i świeżej.

Od samego początku nowej płyty cieszy przede wszystkim brak nieuzasadnionej, panoszącej się po wszystkich kątach barokowości.

Gaba ma charyzmę i talent, ale zamiast szukać wzorów za granicą i czerpać z wyeksploatowanych gatunków, powinna np. posłuchać więcej Ewy Demarczyk.

W obranej przez siebie konwencji Kulka rzadko przemawia własnym głosem. Niby łatwo przymknąć na to oko, bo z taką muzyczną wrażliwością i w takiej estetyce jest na polskiej scenie zjawiskiem wyjątkowym.