Megarecenzje - serwis agregacyjny

Dźwięki są przystępne, lecz nie miałkie, melodie zapadające w pamięć, ale zarazem trudne w jednoznaczniej klasyfikacji. Brzmienie twórcze i wymykające się prostocie interpretacji. 

Płyta na pewno warta polecenia- bo choć muzycznie brakuję odrobiny finezji – przyzwyczajona do przekombinowanych i kiczowatych dokonań polskich „artystów”, skłaniam głowę przed panami z Fonetyki. 

Tak, więc jeśli od muzyki wymagasz emocji, pełni treści, ambitnego tekstu i tego wszystkiego, co nie godzi się z rozrywkowymi trendami czerwonych dywanów – to jest płyta, która zdecydowanie powinna znaleźć się na Twojej półce

Za pierwszym razem się zachwyciłem, za drugim nieco znużyłem, ale kolejne odsłuchiwania coraz bardziej przekonują mnie, że „Requiem dla Wojaczaka” to ciekawa, zjawiskowa płytka. 

Album Fonetyki ma szanse, by powtórzyć sukces albumów Kultu z piosenkami Stanisława Staszewskiego. 

Ogółem — chłopaki zdecydowanie „czują” Wojaczka. Jednak prostota kompozycji może okazać się także minusem. 

Muzycy Fonetyki Wojaczka niewątpliwie cenią, ale nie uświęcają. Mimo to przeniesienie jego wierszy na scenę udało im się tylko połowicznie. 

Na obronę mogę napisać, że panowie są poprawni, nie jest to złe granie, jest dobre, ale nie ma tam nastroju, a czasem on jest ważniejszy od techniki. 

Pod względem edukacyjnym nie jest źle, dobre i to, każdy kiedyś zaczynał, i tak dalej. Natomiast jeśli komuś Wojaczka przedstawiać nie trzeba, to spotkanie z Fonetyką może go rozczarować.