Bohaterowie filmu, starzejący się Amerykanin (Marlon Brando) i młodziutka Francuzka (debiutująca na ekranie Maria Schneider), spotykają się przypadkowo w pustym mieszkaniu w Paryżu. I nic o sobie nie wiedząc,...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
Drugi solowy album Fokusa to mieszanka tekstów wyraźnie osadzonych w teraźniejszości.
Raper naświetla wiele tematów ze swojego punktu widzenia, nie stroniąc od ironii i sarkazmu, jednak wyraźnie omijając patos.
(ONET.PL)
Do pełnego zachwytu trochę zabrakło, ale i tak eks-członka Paktofoniki możemy pochwalić. Wydostał się z dołka, w który wpadł jakiś czas temu. Fani zawsze wierzący w jego możliwości mają chwilę triumfu.
To album na bardzo wiele przesłuchań, wciągający, fantastycznie zarapowany, klimatyczny... Naprawdę bardzo dobry.
Podsumowując napiszę, że cała płyta to tak spójnie wyselekcjonowany materiał, że naprawdę ciężko doszukać się według mnie minusów.
Fokus nie nagrał oczywiście płyty idealnej. Ta dobrze się zaczyna, jeszcze lepiej kończy, ale przerymowany ot tak sobie środek wyciągają głównie podkłady.
Po pierwsze, ta płyta pod względem tekstowym należy do niesamowicie nierównych. Są chwile, gdy zastanawiam się czy Fokus ma intelektualnie 16 czy 31 lat.
Zgryźliwy typ się z niego zrobił. Wszystko mu przeszkadza, łącznie z tym, że Polacy to marudy. Nikomu nie szczędzi obelg, z wersu na wers radykalizuje swe sądy.
Oczywiście rap to nie zabawa w piaskownicy, ale gdy mamy artystę bez wątpienia inteligentnego, z niemałym zasobem słów, może to razić. Na szczęście nie na tyle, aby zepsuć radość ze słuchania płyty, gwoli ścisłości.