Megarecenzje - serwis agregacyjny

Omawiany materiał electro-dźwiękowy, kiedy już wpadnie w wasze ręce, proszę traktować ostrożnie i z należytym szacunkiem. W końcu obcujecie ze sztuką na światowym poziomie.

Zabiera nas do innego świata i trochę jak muzyczny rollercoaster - raz wznosi ku pozytywnym, ciepłym emocjom, by już za chwilę strącić w dół i porazić mrokiem czy zadumą. Dobrze, że ktoś tak jeszcze potrafi...

W przeciwieństwie do uśmierzających, emocjonalnych medykamentów (np. All That Is Thirst), najnowsza płyta Flykkiller dostarcza zgiełku usadowionego pomiędzy człowiekiem a technologią. A wszystko w bezpośredniej, surowej relacji.

Słychać, że w pracach nad płytą pomagał Pati jej życiowy partner – Stephen Hilton, długoletni współpracownik Davida Holmesa. Dzięki niemu rewelacyjny, drapieżny głos wokalistki doczekał się wreszcie godnego muzycznego tła...

Można więc wywnioskować, że sama muzyka transmituje wszystkie przeżycia, emocje i odkrycia istoty V, stąd nie powinno już nikogo dziwić samo jej brzmienie.

Momentami można pomyśleć sobie, że Massive Attack takich kompozycji nie powstydziłby się na swoich płytach, zwłaszcza gdy syntetyczne brzmienia jakby przeżera kwas pod postacią agresji burzącej dokładnie przemyślany krążek.

Jej kolejny projekt też nie zostanie łyknięty przez masy, choć daleko mu do hermetyczności. To spójne, choć niejednorodne stylistycznie granie „post post post”.

Gdyby jeszcze całość nie przypominała momentami sterylnego soundtracku do filmu sci-fi (Fear, Get All Pulled Out czy balladka Czy nie szkoda Ci), to byłbym zachwycony. Niemniej, dobry album.

Głos Yang brzmi odpowiednio chłodno, bity wprowadzają w transowy i mroczny klimat a całość brzmi spójnie i intrygująco (choć może o jakieś dziesięc lat za późni nagrana).

Kawał dobrze to znaczy profesjonalnie skrojonego przez Pati Yang i Stephena Hiltona, spójnego muzycznego mięsa, które rzucone na pożarcie rozejdzie się jak świeże bułeczki za sprawą swojej mrocznej mocy i magii.

Rzeczywiście, dużo tu tytułowego eksperymentu, tyle że ściśle podporządkowanego spójnej producenckiej wizji, której współautorem jest mąż wokalistki Stephen Hilton.