Megarecenzje - serwis agregacyjny

Muzyka broni się sama, niezależnie od tego jakim terminem ją określimy. Perła na rynku zalewanym przez słodką tandetę. Polecam.

Na tej płycie nie ma zwykłych piosenek, smyczki, harfy, chóry i dziesiątki innych, urokliwych instrumentów, wprawiają w zachwyt przy wszystkich utworach.

Dość powiedzieć, że na Wyspach cały nakład płyty rozszedł się na pniu w ciągu tygodnia od premiery. „Lungs” to płyta kilku hitów, ale też płyta o wielkim smutku i goryczy rozstania.

Osobiście mam nadzieję, że nie zacznie nadto kombinować, że nie porzuci popowego drygu na rzecz artystycznych ambicji. Innymi słowy, nie chciałabym, by podążała drogą, którą obrała Björk.

Jej piosenki ubrane są w dziwne (czasem wręcz dziwaczne) aranżacje, ale to wciąż muzyka pop. Zakręcona, wymagająca nieco większego zaangażowania, ale ze sporym przebojowym potencjałem.

Na swoim debiucie wokalistka woli bowiem odmieniać przez wszystkie możliwe przypadki twórczość swojej głównej, wielkiej inspiratorki niż wysilać się na poszukiwania czegoś bardziej oryginalnego.

Obdarzona charakterystycznym, "chwiejnym" głosem, wokalistka nie porwała się bowiem na efekciarską produkcję, odsłaniającą jej wszystkie karty.

Całość nie jest może olśniewająco genialna, ale z pewnością warto poświęcić Florence and the Machine co najmniej godzinę swojego życia.

Zespół Florence niewątpliwie ma własny, dość oryginalny styl. Brakuje w nim jednak przysłowiowej 'kropki na i'. Ta muzyka nie relaksuje a z drugiej strony nie wzbudza euforii. A ja za takim stanem pomiędzy, zwłaszcza w muzyce, nie przepadam.

Podstawowym zarzutem wobec Lungs jest jej monumentalność, która ma się nijak do puszczanych w radiowy eter sygnałów. Debiut Florentyny tonie w przepychu, który skutecznie ukrywa piękno kompozycji.

Nie ma na "Lungs" zbyt wiele, poza sprzedawaniem swojego przewrażliwienia, marzycielstwa i neurozy, których symbolem są dla mnie wzniosłe wokalne galopady i...

Nie oczekujcie ich drugich płyt, najlepiej zapomnijcie o nich już teraz. Dla dobra muzyki.