Megarecenzje - serwis agregacyjny

Sporo tu świetnych fragmentów, gdzie Pecknold zostaje sam ze swoim głosem. A przede wszystkim płyta odchodzi w najlepszym momencie, zostawiając mocny niedosyt.

W piosenkach wszechobecna jest harmonia. Najczęściej oczywiście słyszymy frontmana czyli Robina Pecknolda, ale całe 40min nieodstepują od niego koledzy, tworząc chórki, harmonie, dueciki i inne ciekawe zabiegi

Bo na „Fleet Foxes” mamy 11 kompozycji, wszystkie świetne, a każda inna, 11 fenomenalnych melodii układających się w obsesyjnie angażującą całość

Bez zbędnego patosu, popowych melodyjek, durnowatych tekstów, które na siłę mają być fajne. O nie. Zupełna naturalność.

Usłyszałem ostatnio, że to „ciperskie”. I niech sobie będzie. Nie wiem jak wy, ale ja muszę się czasem jeszcze tanio powzruszać przy płycie z MUZYKĄ.

Widać, że to co robią jest autentyczne - i to jest w muzyce wspaniałe. Jak tylko wybiorę się gdzieś w bieszczadzkie połoniny albo mazowieckie równiny czy po prostu do lasu wezmę ze sobą tę płytę.

Naprawdę nie wiem jak to wszystko zaskoczyło, ale jedyne co mi przychodzi na myśl to banalne i głupie "odświeżenie konwencji". No nie będe przecież pisał, że się przy tym wzruszam - godność jakąś mimo wszystko mam.

Gdzieniegdzie czuć też wpływy introwertycznej szkoły songwriterskiej Nicka Drake’a. Jeśli takowa by istniała w rzeczywistości, członkowie Fleet Foxes byliby tam prymusami.

W ramach akcji przeciwdziałania tragicznym skutkom powrotu do smutnej powakacyjnej rzeczywistości postanowiłem/liśmy, zorganizować krótki quiz dotyczący między innymi wiedzy* na temat nowego amerykańskiego bandu Fleet Foxes.