Megarecenzje - serwis agregacyjny

Nad wszystkim króluje jednak jedyny w swoim rodzaju głos Badu: iskrzący, zmysłowy, naturalny, wolny od zżerającej współczesny soul wymuszonej wirtuozerii.

Dlatego próbując zachować resztki obiektywizmu (...), muszę zastrzec, że choć "New Amerykah" to świetna płyta, jej poszczególne fragmenty nie wywołują na plecach takich dreszczy jak starsze o kilka lat kawałki...

Mocno akcentowane partie instrumentów perkusyjnych przypominają niekiedy „korzenną” mowę bębnów, na których tle ciekawie sytuują się wokale całkiem współczesne i melodyka niemal futurystyczna.

Nawet jeśli człowiek wstaje na największym kacu lewą nogą i złorzeczyło na cały świat, muzyka jaką proponuje ta wielka dama współczesnego soulu stanowi lekarstwo mogące zabić każdego doła.

Eklektyzm i niezdefiniowalnośc są głównymi przymiotami nowego dzieła wielkiej Erykah. Odrzucając typowy schemat piosenki, nieposkromiona artystka zdecydowała się na ryzykowny krok w stronę muzyki quasi-improwizowanej.

"Nowa Ameryka" Badu nie wpędza w depresję. Ci, którzy potrafią słuchać, odnajdą w niej kolejny dowód niezwykłego, artystycznego kunsztu Eryki. Bo jej nowa płyta wymaga uwagi i zaangażowania.

Wszystkie poprzednie płyty były przede wszystkim zbiorami piosenek przeplatanych mniej lub bardziej udanymi skitami. Teraz utwory luźniejsze formalnie przeplatają się z tymi tradycyjnymi w formie.

Już na wstępie Erykah zapowiada „więcej akcji, więcej ekscytacji, więcej wszystkiego”. Czytaj: więcej dziwactw.