Megarecenzje - serwis agregacyjny

Zastanawianie się, czy to płyta polska (ze wszystkimi tego konsekwencjami), czy może już światowy poziom, też nie ma większego sensu. Prawda nie ma narodowości.

Gdyby nie sukces poznańskich Much dwa lata temu, projektem Drivealone prawdopodobnie nie zainteresowałby się nawet pies z kulawą nogą. I wcale nie dlatego, że jest słaby, czy nie warty uwagi.

Maciejewski z pokorą, skromnie i po cichu realizuje swoje hobby, co słychać we wszystkich jego piosenkach. Tu nie ma silenia się na artyzm, grę formą, żadne teoretyczne pier*** – to są po prostu bardzo ładne, smutne piosenki.

Piotr Maciejewski jest wszechstronnym muzykiem, ale średniej klasy wokalistą. Wspomaga się więc – i słusznie – efektami, co tylko zagęszcza fakturę płyty. Kolejne efekty i przestery powodują, że nie ma czym oddychać, a piosenki..

Tak czy inaczej, spośród wielu rzeczy, jakich na naszym rynku muzycznym nigdy nie było, takiego grania nie było chyba najbardziej. No, więc witaj, takie granie.

Otóż, Drodzy Państwo, zawiodłem się. Zawiodłem się na płycie, na którą tak długo czekałem i wcale nie jest mi z tym dobrze.

Muzyka to jednak nie ścisłe wyliczenia i wewnętrzna wskazówka emocjonalna w przypadku Drivealone wychyla się wyraźniej w przeszłość aniżeli w teraźniejszość. 

Będąc między lewym uchem Maciejewskiego, a prawym, chętniej przyjrzałbym się procesowi powstawania tych jego numerów. Bo mam wrażenie, że są dwa Drivealone'y – ten gdzie najwyższy priorytet ma piosenka, i ten...

Niestety dalej kończą się melodie, zaczyna się nieznośna monotonia a atmosfera kolejnych tracków co raz bardziej przytłacza ciężkawą atmosferą. 

Naprawdę dziwię się tym wszystkim dziennikarzom muzycznym, którzy tę płytę tak wychwalają ,ale chyba tylko oni mają stalowe nerwy i ogromne pokłady cierpliwości do tego płyciwa.