Megarecenzje - serwis agregacyjny

Muzycy Dream Theater po niespodziewanej zmianie w składzie nagrali album, który powinien stać się jednym z najważniejszych punktów w ich dyskografii, a także wyznaczyć kierunek ich dalszego rozwoju. 

Podsumowując: nowy album Drimów to dla mnie powrót to bardzo wysokiej formy.  

Wygląda na to, że najpopularniejszy progmetalowy zespół ostatnich dwudziestu lat wrócił – i to w naprawdę świetnym stylu. 

Piękne to dzieło, bardzo dojrzałe, niszczące rutynę poprzedników, dlatego warto sięgnąć po ten album. 

Już teraz czekam na dwunasty album DT i wiem, że Bogowie nie zawiodą (po prostu nie ma takiej opcji). 

Zespół wydaje właśnie bardzo porządną dawkę muzyki, która jestem pewien, że przez wielu przyjęta będzie entuzjastycznie. 

Genialna praca basu Johna Myunga w połączeniu ze wspomnianymi wcześniej wirtuozami gitary i klawiszy oraz symbolicznym wokalem LaBrie robi niesamowite wrażenie. 

W dziewięciu utworach, z których niemal każdy trwa więcej niż 6-7 minut jest i moc, i melodia, i minimalizm, i muzyczne barokowe rozbuchanie. 

„A Dramatic Turn of Events” bez wątpienia jest najbardziej równą płytą Dream Theater od czasów „Train of Thought”. 

Po ostatniej kiepskiej „Black Clouds and Silver Linings” grupa stworzyła naprawdę świetny album. 

"A Dramatic Turn Of Events" to dobry album i pozycja obowiązkowa dla każdego fana Dream Theater. 

Jednym słowem – klasyka stylu Dream Theater. 

(...) A Dramatic Turn Of Events to płyta nie tylko na poziomie dotychczasowych dokonań zespołu, ale wręcz brzmiąca modelowo. Żeby nie powiedzieć klasycznie. 

Płyta trzyma poziom i odnaleźć w niej można wirtuozerię, która w mojej ocenie stanowi duży plus. 

Perfekcyjni zabójcy muzycznej lekkości, zespół piszący swoje utwory od linijki, ale też kwintet kolesi posiadających technikę cyborgów i nielichą wyobraźnię. Słowem - Dream Theater. 

Mimo iż nie ma rewelacji, jakoś, może na zasadzie kontrastu z Far From Heaven, trafia w mój gust bez większych zgrzytów. 

„A Dramatic Turn Of Events” nie jest płytą, która by mnie rozczarowała, bo nie oczekiwałem przełomu. 

Dream Theater Wciąż nie mają sobie równych w kategorii progmetal. 

Chcę się mylić, lecz odnoszę silne wrażenie, że ten, skądinąd wspaniały, zespół swoje najlepsze płyty już nagrał.