Megarecenzje - serwis agregacyjny

Jeśli ktoś nie załapał się na boom revievalowy z początku wieku, to być może ten album pozwoli odczuć, że oto w końcu pojawiła się przełomowa płyta kompletnie niezależnego zespołu. Warto zainwestować w ten krążek.

Bo tak: jest szczery bohater i są piosenki, które miotą. Jest post-punk i sensowna odpowiedź na freak-folk, „jest czad i jest ballada”. I to na miarę naszych czasów, gdy wszystko upada, wszystko już blablabla…

Są albumy natchnione, które nic nie odkrywają, nie robią rewolucji w muzyce ale kradną ci duszę i odciskają piętno na dalszym odbieraniu muzyki. Takie jest "Microcastle".

Choć nagranie “Little Kids” to z pewnością jedno z lepszych, jakie usłyszałem w tym roku, a cały album gdzieś tam się załapie, nawet jeśli nie do symbolicznej dziesiątki.

W czasach, kiedy termin "indie" brzmi już ewidentnie pejoratywnie, Deerhunter grają najbardziej senny post-punk świata. Są, jak Fall, jak Jam, jak Pixies na miarę tej feralnej dekady.

Po pierwszym odsłuchu zapewne będziecie się czuli, jakby ktoś Wam wywiercił wielką dziurę w głowie. Ale jeżeli nie dacie im kolejnej szansy, to ból będzie się nasilał z każdym dniem.

Tym samym dochodzimy do kluczowego problemu, który trapi Microcastle i bynajmniej nie chodzi tutaj o brak szaleństw oraz środków odurzających, ale o fakt, że jakkolwiek zespół skomponował parę świetnych utworów,(...)

Na szczęście (moje, nie Bradforda - jemu pewnie nie było do śmiechu w czerwcu) płyta pojawiła się dość szybko i pod koniec roku mogę spokojnie stwierdzić, że to dobry popowy album.