Megarecenzje - serwis agregacyjny

Kolejny świetny album Czesława Mozila. Niepoważny, ale inteligentny. Beztroski, ale smutny. Mająca tysiące zwolenników wolność artystyczna pełną gębą.

Ogółem, ze zdziwieniem stwierdzam, że Czesław Śpiewający Popa jest dla mnie mega płytką. I basta. Nie spodziewałem się tego kompletnie, ale ona jest tak dobra jak pierwszy album.

Słuchając jej za każdym razem ma się wrażenie jakby odkrywało się coś na nowo. Coś, co nigdy się nie nudzi i do czego chętnie się powraca…

Zrobił to, ten gość znowu to zrobił! Płytę, która bezboleśnie łączy kicz z patosem i cudownymi melodiami, która brzmi tak, że zrywa skalp z wrażenia

Udowadnia, że pop to nie tylko obciachowe melodie i pozbawione nowych treści teksty, że w ramach tego gatunku jest miejsce na ambitniejsze rozwiązania i nietuzinkowych artystów.

Przede wszystkim mamy tu do czynienia z autorską, niebanalną kreacją. I nic więcej nie trzeba.

Krążek, choć pozbawiony elementu zaskoczenia, potwierdza, że muzyk nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

ani udział gości, ani ucieczki Czesława w anglojęzyczne enklawy niektórych tekstów, nie dodają specjalnie uroku i atrakcyjności "Popowi". Te bowiem biorą się z autentyczności naszego duńskiego rodaka.

Zapowiadano, że będzie teatralnie, będzie o miłości, smutku, nadziei i beznadziei. Jest. Że będzie podróż pomiędzy sztuką a kiczem. Więcej jest sztuki niż kiczu.

Po drugie – teksty. Zamiast efektownych wydmuszek Mozil wreszcie śpiewa o czymś. Czasem ubiera swoje myśli w naiwne słowa, czasem chowa się za językiem angielskim, ale ma niezłe pomysły.

Closer Pożegnanie małego wojownika nie zachwyca co prawda, ale zdaje się być fajną nabijką z polskiego komerszjalu, stanowiąc jednocześnie niezłe zakończenie tej płyty.