Megarecenzje - serwis agregacyjny

Coldplay nie jest zwykłą kapelą - tworzą znakomitą muzykę, przez co każdy ich album odnosi ogromny sukces. 

Coldplay jest jak dobry hollywoodzki film. 

Ich najnowszy krążek wypełniony jest niezwykle energetycznymi piosenkami, wprowadzającymi radość i pozytywny nastrój do naszego serca, przynajmniej tak było w moim przypadku. 

 A za „Mylo Xyloto” wypada po prostu stokrotnie podziękować.

Jest tu wszystko, za co lubić mogą Coldplay widzowie jego stadionowych koncertów. 

Sukces ma zawsze wielu ojców. Ojcami sukcesu "Mylo Xyloto" są zarówno producent U2, jak i Rihanna. I przy okazji brak konkurencji dla Coldplay. 

Nie ma tu czegoś nowego czy odkrywczego, zespół kontynuuje drogę wyznaczoną przez „Viva la Vida” i gra pop z najwyższej półki.  

Niestety trzeba się pogodzić z tym, że Coldplay pożegnał już alternatywne brzmienie i idzie w stronę popu. Chociaż jest to, trzeba przyznać, dobry pop. 

Ta płyta pokazuje bowiem, że muzykom zaczyna być bliżej do świata bogatych gali i próżniactwa, zamiast do życia na ideowym uboczu. 

Gdyby swoje wizje potrafili czasem przemielić przez maszynkę powściągliwości, mogłoby wyjść cudeńko. "Mylo Xyloto" takim cudeńkiem niestety nie jest. 

„Mylo Xyloto” to muzyczny bibelot i producenckie cacko, któremu brakuje jakiegokolwiek ognia i rockowej zadziorności. 

Tym samym Mylo Xyloto ląduje na pozycji najsłabszego albumu w dorobku zespołu, jednak podkreślam – i tak jest przyjemnie. 

Zacznijmy od tego, co po kilku odsłuchach mdli coraz bardziej. 

Przebojowy, ale przewidywalny i miałki. Idealne odzwierciedlenie dzisiejszej popkultury. 

Płyta przez odtwarzacz przelatuje w tempie ekspresowym, szkoda, że nie pozostawia po sobie nic wartościowego. 

Ktoś powiedział że po ostatnich ruchach, Coldplay nie da się już słuchać.  

Jest ładnie i przyjemnie, ale nie innowacyjne.  

I jedyne co pozostaje to zgaga oraz absmak. 

Jeśli tak brzmi najlepszy zespół rockowy, to doprawdy straszne mamy czasy.