Megarecenzje - serwis agregacyjny

Ja traktuję "Scream" jako artystyczną prowokację, za którą kryją się ciekawe, dobrze zrealizowane popowe utwory śpiewane przez jednego z najlepszych rockowych wokalistów.

Wokale Chrisa Cornella to tylko dodatek do całości, zresztą kompletnie nieudany. Zupełnie inna sprawa, że gdyby Timba  powspółpracował z innym wykonawcą nad tymi kawałkami, mogłoby z tego być więcej pożytku.

Na okładce płyty Chris rozbija gitarę elektryczną o podłogę - łatwo uznać to za metaforę, bo trudno lepszym obrazem wyrazić to, co dla jego muzyki oznaczała współpraca z Timbalandem. "

Chris Cornell się sprzedał, Timbaland się skończył – te słowa z internetowych forów, na których pojawiają się opinie na temat nowej płyty byłego wokalisty Soundgarden, chociaż brzmią dosyć prostacko, (...)

Szkoda, naprawdę wielka szkoda. "Scream" dowodzi bowiem jedynie tego, że Cornell znów chce być sławny. Wierzę, że w jego sercu gra też popowa melodia, ale poszedł po linii najmniejszego oporu, przez co brzmi sztucznie (...)

Nie bójmy się użyć mocnych słów – ten album to rewolucja. Niestety, fanom gitarowego grania przyniesie ona tyle dobrego, co rewolucja lutowa posiadaczom ziemskim.

W przedszkolu mówiono o takich, że nie jedli śniadania. I tak też brzmi ich muzyka.

Pozostaje tylko sparafrazować pewnego pana: Chrisie Cornellu, nie idź tą drogą, choć jest już na to za późno.

Na okładce "Scream" widzimy wysoko skaczącego Chrisa Cornella. Niestety, on sam wykonał ruch w zupełnie odwrotnym kierunku i zaliczył dna den dno najgłębsze.

Z założenia, całość ma brzmieć jak jeden 60-minutowy utwór. I, faktycznie, tak właśnie brzmi.