Megarecenzje - serwis agregacyjny

No proszę, okazuje się, że nie zawsze, gdy banda wirtuozów nagrywa album wyłącznie dla swojej przyjemności, powstać musi trudny do zniesienia pornol dla garstki zwolenników ekwilibrystyki instrumentalnej.

Każdy, kto choć raz da się oczarować tej muzyce, pozostanie w jej władaniu tak silnie, jak wtedy, gdy mama czytała mu bajkę, w której była chatka na kurzej stopce. Ta sama, piękna magiczna chwila. Chickenfoot.

Kurza stopa! Hagar, Anthony, Smith i Satriani zebrali się do kupy, założyli zespół Chickenfoot i nagrali album!

Grają uważnie, starannie, ale na luzie i z młodzieńczą pasją. Wyraźnie słychać, że takie hałasowanie sprawia im sporo przyjemności. A jeśli nie – to świetnie udają – oskarowe role.

Rozczarowani brakiem studyjnego powrotu Led Zeppelin? Nic straconego. Oto trafiła nam się grupa, która częściowo to rekompensuje.

Grają dla samej radości tworzenia i wspólnego muzykowania.

Sama płyta zresztą wydaje się być „przesiąknięta” kalifornijskim słońcem, radością rockowego grania i w ogóle tym co można by określać mianem amerykańskiego rocka.

Od pierwszego do jedenastego kawałka na płycie grzeją starego dobrego hard rocka. Powtarzam, hard rocka, nie metal, nie acid rock, nie stoner, nie thrash, nie death ani speed metal.

Mimo narzekań zachęcam do sięgnięcia po płytę choćby po to, by przekonać się, jak wielcy rocka bawią się w czasie wolnym od głównych zajęć. Zwłaszcza, że w wydaniu polskim takiej muzyki prędko nie usłyszymy.

Hagar miał niegdyś wypalić, że płyta Chickenfoot jest 'tak dobra jak Led Zeppelin'. Szybko wycofał się rakiem, tłumacząc, że chlapnął głupstwo pod wpływem alkoholu. Przesadził, ale nie zmienia to faktu, że 'Chickenfoot' jest...

A mnie ten album akurat nie wchodzi i raczej nudzi.