Megarecenzje - serwis agregacyjny

A Camera Obscura od czterech płyt nagrywa wciąż tę samą piosenkę - urokliwą i stylową, czerpiącą pełnymi garściami z dorobku popu lat 60. i 70. Potrzeba niezwykłego wyczucia, by ominąć muldy i nudy autokopii.

 Mnie natomiast szkocki band uzależnia. Zaryzykuję twierdzenie, że nawet Belle & Sebastian – inni Szkoci, z którymi CO porównuje się najczęściej – nie nagrali tak jednolicie zaraźliwej płyty. 

Największym atutem jest niewątpliwie postać wokalistki Tracyanne Campbell.Piękny,delikatny głos połączony z zadumanymi melodiami potrafi namieszać nie tylko w głowie!

 Wbrew obiegowej opinii, że zespoły popowe dobrze zaczynają, a kiepsko kończą, Camera Obscura z albumu na album budzi mój coraz większy podziw.

Ciężko byłoby postawić kreskę na tak niezwykle sympatycznym zespole jak ten. Trzeba mieć świadomość, że o Camera Obscura nie usłyszymy nigdzie indziej niż do tej pory.  

Camera Obscura dalej rokuje spore nadzieje, nie zawodzi, ale też jakby zapewnia, że będąc więcej niż solidnymi graczami w swojej własnej lidze, nie mają ambicji wskoczenia do którejś z najwyższych. 

W Glasgow bez zmian – słodkie melodie i sentymentalny klimat. "My Maudlin Career" to jednak ciągle tylko słabsza powtórka z "Let's Get Out Of This Country"

Aranżacja - słowo klucz dla tych nagrań, bo atmosfera przepychu w tym przypadku powala.

(...) jest to jedno z ciekawszych wydawnictw roku – nie ma wątpliwości.

 Myślę, że tę płytę mogą naprawdę polubić i zrozumieć dziewczyny – miłość jest tu odmieniana przez wszystkie przypadki, zachwyt przeplata się ze smutkiem, ważne, że całość zamyka happy end, jak w rasowej komedii romantyczn