Megarecenzje - serwis agregacyjny

Perkusyjny ostrzał doskonałego Inferno (doskonałego w rozumieniu „absolutnie bezbłędnego”), choć wciąż dominujący w większości kompozycji, nie jest już „nap***niem dla samego nap***nia”.

"Evangelion" to z pewnością najlepsza płyta Behemotha od czasów "Thelemy 6". Być moż najlepsza wogóle.

Jeżeli piekło możnaby zawrzeć na płycie, to pewnie brzmiałoby jak "Evangelion", najlepszy zakazany owoc od czasów jabłka z Edenu.

"Evangeliona" po prostu nie mogli zepsuć! Nergal na każdym kroku emanował energią - tak przecież działa Miłość! I faktycznie, najnowsze dzieło Behemotha jest o miłości.

Behemoth nadal się rozwija, łączy wiele elementów, które wzbogacają styl zespołu, uelastycznia go na potrzeby każdej kolejnej płyty, tworząc coraz bardziej agresywne i potężnie brzmiące dźwięki.

Na dobrą sprawę “Evangelion” podoba mi się bardziej niż “The Apostasy”, wiem jednak, że całe rzesze ortodoksów mogą mieć ekipie za złe potraktowanie swojej muzyki bardziej piosenkowo.

Z płytami Behemotha jest z grubsza tak, jak z felietonami Jacka Żakowskiego. W pierwszym i drugim przypadku wiadomo czego się spodziewać.

Pierwsze litery Evangelion tego nie zapowiadają, ale album zieje brutalnością. Nie jest to oczywiście ten kaliber nieokrzesanej wulgarności jak z wczesnych pomysłów grupy...

Riffowładcy z Pomorza z gracją podnoszą ciężary, by za chwilę zerwać się do drapieżnego sprintu.

Zachowując proporcje, jest z niego trochę Madonna ekstremalnej muzyki. Uważnie obserwuje, co się dzieje a potem to, co najciekawsze wsadza do muzyki Behemoth.

Szkoda, że ten doskonały muzyk stracił go w oczach wielu fanów tylko dlatego, że umawia się z Dodą, naprawdę. Wszak Nergal był od zawsze człowiekiem i artystą nie podporządkowanym nikomu i niczemu.

Od strony muzycznej nie mamy tu absolutnie nic nowego - piekielne blasty Inferno, potężny wokal Nergala, mocarne, inspirowane Morbid Angel partie gitar - to wszystko już słyszeliśmy na "Zos Kia Cultus", "Demigod" i "The Ap