Megarecenzje - serwis agregacyjny

Efekt: piękna, porywająca i bardzo smutna, apokaliptyczna muzyka taneczna, przy której nogi same rwą się do tańca, a równocześnie w podświadomość wsącza się nieokreślony niepokój i żal.

Krążek na miarę alternatywnej płyty roku. Jak na retro dźwięki przystało stylowy, a przy tym zagrany z polotem i pełen muzycznej świeżości. W oparach psychodelii i pośród gitarowych ballad, Hansen z Danger Mousem rozumieją się świ

To poprostu kolejna dobra płyta Becka. Jedni się zachwycą bardzo,inni mniej. A ja zaznaczyłem parę utworów do których napewno będę wracał tego lata jeszcze często.

Fajnie by było gdybyśmy mogli (tak, wciąż mówimy o trzydziestoośmiolatkach, my młodzi) zestarzeć się tak pięknie jak ten chylący się ku ziemi, rozsypujący zęby po podłodze, łysiejący pieśniarz o podejrzanych scjentologicznych in

Najbardziej mi się u niego podoba fakt, że nigdy nie odpuszcza jakości. Płyta „Modern Guilt” to znowu rzecz solidna, gdy chodzi o rzemiosło wykonawcze i kompozycje.

Nie po przebojach go jednak oceniajcie. Album „Modern Guilt” wybornie smakuje w całości i nie cierpi być odtwarzany w, innej niż zaplanowano, kolejności.

Tak więc, w najprostszych słowach - nowy Beck jest smutny, 60sowy i modernistyczny zarazem. Czemu smutny to nie trudno zgadnąć, gdyż taki nastrój dominuje na krążku...

Dla mnie ta płyta jest jakimś strasznym nieporozumieniem, rezultatem obserwacji trendów rynku muzycznego i tego, co się sprzedaje, a więc tego, co warto nagrać, a czego nie.