Megarecenzje - serwis agregacyjny

 Czekam na kolejną płytę Arki Noego z tak świetną muzyką. Świetna robota!

Płyta jest porządnie i przyzwoicie zaaranżowana, pomimo dziecięcych głosów, pazur kawałków pozostaje niespiłowany. Dzieci drapią i gryzą, aż miło. 

Po przesłuchaniu „Pan krakers” jedno jest pewne – Arka Noego daje czadu. 

W przypadku "Pana Krakersa" mogę powiedzieć jedno - tego mi było trzeba. Wraz z dzieciakami odbyłem wspaniałą podróż do czasów, gdy dojrzewałem, rodziły się moje muzyczne fascynacje. 

Oto przed Wami historia o tym, jak panowie z Luxtorpedy postanowili pokazać grupie dzieciaków z Arki Noego na czym polega dobry polski punk rock. 

Jak to wszystko brzmi? Jeśli myślicie, że zabawnie, to macie po części rację. 

Podobno wszystkie kompozycje były demokratycznie wybierane przez uczestników nagrań. 

"Pan Krakers" to żywiołowa mieszanka dziecięcego rozbrykania (kaszlnięcia do rytmu na końcu "Psalmu 125" Izraela) ze zwartym, czadowym graniem dorosłych muzyków (...) 

Te trzynaście piosenek (...) rodzice śmiało mogło sprezentować swoim dzieciom, jeśli wolą, żeby wychowywały się na rockowych, polskich klasykach, a nie na prymitywnych dyskotekowych łupankach. 

Tylko, że czy nie jest to za ostry repertuar na delikatne dziecięce uszka? Moje dzieciaki tego nie dźwignęły. Ja tego repertuaru wyśpiewanego dziecięcymi wokalami też nie.