Megarecenzje - serwis agregacyjny

Podsumowanie? Krótko? Jak najkrócej? WARTO! Jak cholera! Jestem tak pozytywnie zaskoczony, że “Arktyczne Pedały” (jak zwykłem ich pieszczotliwie niegdyś nazywać) nagrały świetny album.

Po prostu dojrzeli, sukces przyszedł za wcześnie i poznaliśmy najpierw indie poczwarkę, z której wykluł się rokendrolowy motyl i że czas na rozwój był najważniejszy.

Alex, choć wciąż ma młodzieńcze pryszcze, za sprawą "Humbug" stał się pełnoprawnym członkiem pierwszej ligi brytyjskich kompozytorów.

Ambitni młodzieńcy pod okiem Josha stali się mężczyznami. Nagrali płytę, której słucha się z wielką uwagą, ale i podziwem.

(...) zmiana stylu okazała się udana o czym świadczą takie subtelne perełki jak Secret Door przypominające BLUR z czasów The Great Escape(...)

Ale oczywiście, gdyby oceniało się płyty po okładkach można by dużo stracić, bo tu okładka żadna, a płyta bardzo dobra.

A jeśli rzeczywiście zamierzają też powalczyć o rynek amerykański, to nie powinni zapominać, że tradycja brytyjska zobowiązuje ich jednak do pisania dobrych piosenek.

Na "Humbug" brzmią jak tania podróbka siebie samych, zjedzeni, wypluci i zjedzeni po raz kolejny. To pewnie żadne odkrycie, ale wygląda na to, że nawet najlepsze danie po kilku trawieniach zupełnie traci smak.

Bo tego po prostu słucha się miło, płyta jest bardzo przeciętna, ale co ważne, nie drażni, może sobie spokojnie lecieć w tle, a ja niczym nie rozproszony będą mógł dalej marnować swój cenny czas.