Megarecenzje - serwis agregacyjny

„The Crying Light” to wyśmienita płyta wielkiego wokalisty. Jeśli ktoś ma wątpliwości, to pogadamy pod koniec roku, albo i za pięć lat, i zobaczymy, ile było lepszych.

Swoim trzecim albumem Antony Hegarty potwierdził, że nie jest ciekawostką urozmaicającą kolorowy rynek muzyczny, lecz bardem pokroju Boba Dylana. Mimowolnie udowodnił, że w XXI w. jest nisza na natchnioną i poetycką muzykę.

Pod otoczką mroku aż kipi od pozytywnych uczuć, bijących wprost ze snu o życiu na nieistniejącym łonie natury, w lesie, pośród pszczół, słońca cieknącego propolisem, i zapachu halucynogennych jagód.

Naturę chwaląc słowem, nagrał wokalny odpowiednik, wybaczcie mezalians, „Pastoralnej” Beethovena.

“The Crying Light” to płyta gorsza niż “I Am a Bird Now”, być może najgorsza w solowym dorobku Antony’ego, ale i tak ją polecam.

Antony Hegarty przez cały czas trwania albumu szarpie słuchacza za serce. Szarpie za całe bebechy. Słuchając jego niesamowitego, nieziemskiego wokalu jestem totalnie bezbronny.

W efekcie powstała dobra, choć nie rewelacyjna płyta, do której wielokrotnie można wracać. Jednak czekam na te inne oblicza Anotny'ego. Bo apetytu zdążył narobić.

Kompozycjom znajdującym się na "The Crying Light" brakuje prostoty. Aranżacja tytułowego utworu sprawia wrażenie jakby autor desperacko próbował oddać czym mógłby być promień świetlny, gdyby był dźwiękiem.

Mimo to mam wrażenie, że ciekawszą propozycją był minialbum "Another World", gdzie Hegarty bawił się typowymi dla siebie inspiracjami i w intrygujący sposób sięgał też do bluesa i gospel.

Patrzcie, nawet okładka – choć groteskowa – nie jest AŻ tak dołująca, jak to drzewiej bywało. Cóż, Antony chyba jednak trochę jeszcze pożyje. Na zdrowie.

Z jednej strony to dobrze, że Antony ma swój własny styl, któremu jest wierny. A jednak “The Crying Light” trochę rozczarowuje. Dostajemy ciastko z kremem, które jemy z dużym apetytem, aż nagle robi się po prostu

Dla mniej zaangażowanego słuchacza trzeci album w dorobku Antony and the Johnsons może okazać się zwyczajnie nudny.

To natura jest pojęciem–kluczem na tym krążku. Antony z jednej strony traktuje ją niemalże w sposób mistyczny, obcowanie z nią jest dla niego oczyszczającym doznaniem duchowym (...)

Krótka epka, na której wszystkie utwory brzmią podobnie do siebie, zupełnie by wystarczyła. Cały taki longplay to już lekka przesada.

Słuchając „The Crying Light”, aż trudno uwierzyć zapowiedziom Antony’ego, którego podobno do poszukiwania świeżych inspiracji i odważnych eksperymentów motywowała sama Björk.