Megarecenzje - serwis agregacyjny

Umie pisać piosenki w stylu big-bitu i śpiewać z takim samym przejęciem. I już jestem ciekaw jej w pełni autorskiego materiału. To może być coś bardzo ciekawego. 

Płyta Ani łączy zarówno stare z nowym i jest to samo w sobie tak kapitalne, że wszelkie zachęty i rekomendacje w zasadzie są niepotrzebne. Ta płyta sama się broni, więc nie będę zachęcał, tylko lećcie, kupcie i posłuchajcie. 

 To nie tyle rekonstrukcja, co rewitalizacja – dynamiczna, liryczna i niebywale ekscytująca. 

To rzecz niesłychanie kolorowa, niezwykle pozytywna, intrygująca, oryginalna. Co jednak najbardziej mnie urzeka... szalenie dziewczęca. Pełna wdzięku i uroku, ciut frywolna, ale zrazem nieco niewinna i naiwna. 

Ada Rusowicz, legendarna mama Ani, (...) byłaby z córki dumna. Jej pierwsze solowe dokonanie jest po prostu znakomite! 

Efekt jest taki, że płyty "Mój big-bit" słucham od kilku tygodni i nie mogę się od Ani opędzić. Jeszcze moment, a zacznę przeszukiwać szafy moich rodziców, licząc, że znajdę tam jakąś koszulę non iron. 

Wielkie brawa należą się tu nie tylko samej Ani, ale i całemu zespołowi, który pracował nad charakterem jej debiutanckiego krążka. 

Na tym albumie wszystko, począwszy od okładki, poprzez produkcję, kompozycje i teksty jest bardzo, bardzo retro. Słuchając jej naprawdę można przez chwilę uwierzyć, że jest to wydawnictwo z lat 60.