Megarecenzje - serwis agregacyjny

Grają od trzydziestu lat te same riffy i nikt im nie ma za to za złe! A ich nowa płyta "Black Ice" zaspokoi każdego kto czekał po prostu na płytę AC/DC! Ta płyta jest zajebista.

AC/DC zaserwowało sprawdzoną odwieczną recepturę, która przyniosła jej sukces. Prosty, nieco niechlujny, przeuroczy hard rock. Nic dodać nic ująć.

Genialna producencka robota Brendana O'Briena, połączona z wysoką formą przede wszystkim Angusa Younga i Briana Johnsona, zaowocowały dziełem dzikim, hałaśliwym, a przy tym cudownie melodyjnym.

Reasumując – "Black Ice" jest dokładnie taką płytą, jaką miało być. Czarno na białym widać, że staruszek czas może im naskoczyć. Apoteoza rock'n'rolla – nic dodać, nic ująć.

Kapela gra mocniej niż na poprzednim długograju. Częściej nawiązuje do bluesa. Brian Johnson śpiewa charakternie. A wszystkie te atrakcje muzyczne skrywa gustowna czarna oprawa graficzna.

Główną zaletą krążka jest "wpuszczenie” niespotykanych wcześniej elementów muzycznych, i co najważniejsze - najlepsze wokale Johnsona od niepamiętnych czasów.

Mogą się pojawić głosy, że to już wszystko było, że zespół zjada swój własny ogon. Ale przecież nie można oczekiwać od AC/DC 10-minutowych progresywnych kompozycji. To esencja rock’n’rolla i niech taką pozostanie

Przeciwnicy co prawda powiedzą, że jest to muzyka prymitywna, ale oni po “Black Ice” nie sięgną. Pozostałej reszcie życzę wielu szalonych rock’n'rollowych imprez przy tej płycie.

Fani na pewno się nie zawiodą tym naprawdę solidnym materiałem. Pozostali na pewno bardziej docenią pierwszą część płyty, która jest zdecydowanie bardziej dynamiczna, w drugiej połowie doszukując się swoich 'ulubieńców'.

A że cała płyta mocno nierówna? Że oprócz kapitalnych numerów sporo tu nijakich, ocierających się o autoplagiat wypełniaczy? Gdy tylko grupa ruszy w trasę, fani łatwo wybaczą wszystkie nierówności 'Black Ice'.

na piętnastej płycie kwintetu mamy przede wszystkim blusea i siarczystego rock and rolla. Wciąż jest w tym mnóstwo energii i żaru, więc pozostaje powiedzieć jedno... 'for those about to rock, we salute you!'.

Najnowsze dzieło Australijczyków niczym nie zaskakuje. Określany jako hardrockowy i heavymetalowy zespół ciągle gra ostrego rock and rolla i mimo upływu lat, bardzo dobrze się z tym czuje. Muzykom i fanom w zupełności to wystarczy

I pomyśleć, że dokonali tego długowłosi balangowicze, którzy od trzech dekad z upodobaniem śpiewają o piciu, furach i laskach. "A o czym niby mamy śpiewać? O Rembrandcie?"

Na wstępie napisałem, że zmieszał bym ten album z błotem. Nie zrobiłem tego z prostego powodu. Za bardzo cenię ten zespół. Gdyby nie oni na kim wzorowały by się takie kapele jak Manowar, Venom, Slayer czy Metallica.

Ponoć sprawdzone rozwiązania są najlepsze(...)  Jednak z drugiej strony podążanie tą drogą wiążę się z ciągłym balansowaniem na krawędzi pomiędzy rozsądnym powielaniem, a wtórnością.