Megarecenzje - serwis agregacyjny

Sapkowski po raz kolejny udowadnia, że jest doskonałym pisarskim militarystą.

Atutem książki Sapkowskiego jest realizm wojskowego życia, pokazany dosłownie, lecz bez nadmiernej przesady.

Jeśli Sapkowski skończył już z "Wiedźminem", dajmy mu to zrobić na miły Bóg, a nie szukajmy podobieństw na siłę.

(...)dla kogoś, kto czytał "starego" Sapkowskiego, nowa książka autora to pozycja pozostawiająca po sobie uczucie głębokiego niedosytu.

"Żmija" ma wszelkie cechy powieści sensacyjnej o wybitnie wschodnim odchyleniu.

Podstawowy problem „Żmii”, rzutujący także na jej całościowy odbiór, to fakt, że wcale nie jest to powieść, lecz w zasadzie rozbudowane opowiadanie.

Tym, co książkę ratuje, jest oczywiście bezustannie wspaniały styl, lekkość pióra, naturalna swada, z jaką Mistrz AS spisuje swe historie.

W warstwie fabularnej, czy koncepcyjnej jest więc dość kiepsko, ale co ze słynnym językiem Sapkowskiego? Co z grepsem, humorem, rubasznością? Ano właśnie nic.

(...)ze świecą szukać tu humoru, z którego jego poprzednie książki są znane, a jeśli już się pojawia, to wersji zbyt dosłownej.

Dialogi i poczucie humoru – główne dotąd Sapkowskiego atuty – autor tradycyjnie dopasował do swoich bohaterów (żołnierzy radzieckich) i sytuacji (frontu).