Megarecenzje - serwis agregacyjny

"Dzidzia" poraża i fascynuje. Śmieszy i rozczula. Skrajne emocje towarzyszą w zasadzie podczas całej lektury.

Sylwia Chutnik używa soczystego języka, pisze dosadnie, ukazując bezradność i pretensjonalność Matki Polki (...)

(...)książka jest nieprzewidywalna i szczera do bólu - momentami brutalna i wstrząsająca – zaskakuje na każdym kroku, a lekturze towarzyszą skrajne emocje (i skrajne reakcje). Jedno jest pewne – nie można przejść obok niej obojętnie.

Nie ma wątpliwości: to rzecz pisana na gniewie, z solidarności ze wszystkimi Matkami Cierpiącymi. Przeciwko wojnie, pojęciom grzechu i kary, zimnej mechanice Państwa.

Druga powieść Sylwii Chutnik - "Dzidzia" - jest prozą tak osobliwą, że wymyka się jednoznacznym ocenom. Interesującą, choć nierówną. Słowem - dziwną.

(...) jest „Dzidzia” jednak tekstem, który powinno się znać.

Społeczne zaangażowanie, wypowiadanie się w tzw. ważnych sprawach, upominanie się o słabszych i wykluczonych przyjmuje w „Dzidzi” karykaturalną postać.

Krzyk i złorzeczenia sprawdzają się na manifie, w literaturze zwanej piękną bardzo rzadko. Na pewno nie tym razem.