Megarecenzje - serwis agregacyjny

daje mnóstwo przyjemności z zabawy, rozgrywka jest intuicyjna i samo przemierzanie korytarzy, ucieczka sprintem, wspinaczka czy karkołomne skoki i balansowanie na wąskich kładkach czy słupach, potrafi wciągnąć maksymalnie.

Fajnym elementem jaki zaimplementowany został w grze jest możliwość wybierania stroju pomiędzy poszczególnymi zadaniami. 

Jeśli chodzi o ekwilibrystykę, znacznie podniesiono poprzeczkę. Dzieje się tak dzięki rozbudowanemu systemowi ruchów, jakie może wykonać pani archeolog. 

Modele postaci stoją na dość satysfakcjonującym poziomie, oczywiście chodzi mi tu o tych ważniejszych bohaterów, niestety nie pokuszono się o większe zróżnicowanie napotkanych przeciwników. 

Warto też zauważyć, że bardzo fajnie udało się wykreować osobowość głównej bohaterki. Miałem wrażenie, że jest bardziej „z krwi i kości” niż zwykle. Wyraźnie się boi, bywa zakłopotana, czasem cierpi...

Pierwsze, co po uruchomieniu gry rzuca się w oczy, to wyśmienita oprawa graficzna. Lara wygląda wręcz znakomicie i tak dobrze jak nigdy dotąd. I to zupełnie abstrahując od wspomnianych przeze mnie wyżej kobiecych atrybutów.

Zarówno fabuła, jak i cała mitologiczno-legendarna otoczka, stanowią jednak tylko tło i ozdobnik dla prawdziwej esencji gry, którą stanowią eksploracja poszczególnych lokacji i rozwiązywanie zagadek. 

Odkąd Crystal Dynamics wzięło się za naprawę marki Tomb Raider, na każdą z przygód Lary czekam z niecierpliwością, wierząc, że kolejna część serii wskoczy na prawdziwie next genowy poziom.
 

Siłą tej produkcji - niezależnie od wykonawcy - zawsze była przygoda, zwiedzanie umiejscowionych w rozmaitych zakątkach świata lokacji oraz dynamiczna akcja i rozwiązywanie mniej lub bardziej skomplikowanych zagadek.

 Lara potrafi całkiem zobojętnieć na komendy gracza, zapaść się w teksturę (czy poruszać się 30 cm ponad nią...), zaplątać w linę (skutkiem jest wypadnięcie poza planszę)

Zagadki absolutnie są bez pudła i trzymają poziom, do którego przyzwyczaiły nas ostatnie odsłony przygód pani archeolog. 

Pomimo starań oto by utrzymać Larę przy życiu kamera robi psikusy, a my wpadamy do przepaści których nie zauważyliśmy. Twórcy gry mogli oszczędzić graczom takich nerwów. 

To co chyba najbardziej przeszkadzało mi w nowym Tomb Raiderze, to fakt, iż jest to praktycznie taka sama gra jak dwie poprzednie odsłony.
 

Zróżnicowane lokacje są przysłowiową wisienką na torcie. Przychodzi nam przeciskać się przez tajskie ruiny, morskie głębiny czy nawet Meksyk. 

Pomimo szeregu niedociągnięć, uważam jednak czas poświęcony na ukończenie najnowszego produktu Crystal Dynamics za spędzony przyjemnie. 

Trudno nie odnieść wrażenia, iż wszystkie żywe stworzenia żywią szczerą niechęć do panny Croft - niezależnie czy są to pająki, nietoperze, czy tygrysy - wszystko pragnie pozbawić ją życia. 

Gra świateł, efekty związane z wodą i ogniem wyglądają bardzo dobrze, a animacja, nawet w bardziej gorących momentach, jest płynna. Zmieniają się pory dnia i warunki pogodowe. 

Różnorodność i obszerność poszczególnych poziomów mogą niejednego zachwycić. Pojawiają się pewne oznaki „nieliniowości”, więc możemy poczuć swobodę w eksploracji terenu. 

Tomb Raider: Underworld nawet pomimo mojej awersji do gier zręcznościowych okazał się godziwą rozrywką.

Warto wspomnieć tutaj o adrenalinie uzupełniającej się w trakcie akcji z użyciem broni. Można ją wykorzystać do strzałów w głowę lub zwolnienia czasu.
 

Jedynym poważnym problemem jest kamera, która bardzo często (szczególnie pod koniec gry) ustawia się w niefortunnych miejscach.

Moje rady dla producentów? Radziłbym zainwestować w nowe pomysły a nie odgrzewanie starych kotletów!