Megarecenzje - serwis agregacyjny

Gra ma dobrą oprawę graficzną oraz muzyczną, a także wciągającą fabułę. Posiada więc wszystko to, czego bardzo dobra gra potrzebuje.

Na chwilę obecną Devil May Cry 4 jest praktycznie bezkonkurencyjny i pozostanie takim przez długi czas!

Kiedy trzeba jest zabawna, kiedy trzeba smutnawa. Ma genialną, oddającą klimat historii grafikę, współgrającą z tempem akcji muzykę i do tego mnóstwo smaczków.

W czwartym DMC fani serii znajdą to co najlepsze – spektakularną walkę bronią białą połączoną ze świstem pocisków z egzotycznej broni palnej.

nie ma zbyt wielu zmian, aczkolwiek w przypadku DMC takowe nie są aż tak wymagane. Seria bowiem, już dawno osiągnęła genialny poziom i nie musi się starać o nowe patenty.

Co w takim razie nie do końca chce współgrać z całością? Poziom trudności wydaje się znacznie słabszy, co dla niektórych z pewnością będzie sporą zaletą.

Devil May Cry 4 to kawał świetnej, mocnej, arcade'owej gry akcji, która powinna zachwycić nie tylko fanów poprzednich części. Wielka szkoda, że autorzy poszli trochę na łatwiznę

Dialogi zostały pieczołowicie przygotowane i aktorzy podkładający głos doskonale pasują do przypisanych im postaci.

Jednak to wciąż kawał dobrej, fachowej roboty zapewniającej soczystą rozgrywkę na 10-15 godzin głównego wątku

Mimo wszystko polecam – fani nie powinni być zawiedzeni, a i reszta miłośników radosnej młócki będzie zadowolona.

Pozostawia pewien niedosyt, który zapewne zgaśnie dopiero przy kontakcie z piątym Devilem.

Firma Capcom już od dłuższego czasu udowadnia, że nie jest zainteresowana mitycznymi różnicami dzielącymi gusta użytkowników konsol i pecetów.

W menusach generalnie przygrywa monumentalna, podniosła muzyka, ale w trakcie walk z głośników wydobywa się jakaś elektroniczna rzeźnia zmieszana z gitarowymi riffami.

Najpoważniejszym zarzutem, który można jej postawić, jest spora powtarzalność poziomów i bossów.

Mimo tego, że gra stoi jeszcze bardzo mocno w poprzedniej generacji to gra się naprawdę miło, a kolejne poziomy trudności miło łechcą dumę hardcorowca.

Niechaj piekielne zastępy giną pod naporem Waszych niekończących się kombosów.

Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że zamiast wytyczać nowe standardy i przełamywać schematy, jest tylko kolejnym odcinkiem serialu, obliczonym przede wszystkim na łatwy zysk.

Po kilku godzinach spędzonych przed monitorem stwierdzamy, że uczestniczymy we wciągającym, ociekającym krwią, bardzo udanym kolażu postmodernistycznych wątków i konwencji.