Megarecenzje - serwis agregacyjny

Kino to zabawa, a „Zombieland” pokazuje, jak taka zabawa powinna wyglądać. Finałowa „jazda bez trzymanki” (...) porywa wizualną maestrią i śmieszy do łez.

...zupełnie się nie dziwię, że „Zombieland” okazał się w USA ogromnym hitem.

Pełnometrażowy debiut Rubena Fleischera którego nazwisko, nawiasem mówiąc z niemieckiego oznacza – „rzeźnik” jest genialną, lekką komedią, którą ogląda się z ogromną przyjemnością.

Słusznie (...) Fleischer nakręcił Zombieland w tonacji komediowej. Zaświtało nad skostniałą serią o zombiakach, oj zaświtało...

(...) prócz fajnych scen i niezłego humoru nie ma nic więcej do zaproponowania. A wielka szkoda.

Zombieland to kawał dobrej – choć tylko rzemieślniczej – roboty, która powinna przypaść do gustu przede wszystkim zapaleńcom gatunku (...)

Film przypominający skrzyżowanie „Wysypu żywych trupów” z „Planet Terror” dostarcza tego samego rodzaju frajdy, co jazda bez trzymanki w rozpędzonym na maksa rollercoasterze.

Rozpędzony zombiecoaster nie zabierze was na wyżyny subtelnego humoru, lecz zapewniam że będziecie się śmiać do rozpuku...

Zombieland to po prostu zgrabna komedia ze standardowymi wątkami w tle i ogromną ilością flaków i krwi.

Tu chodzi tylko i wyłącznie o dobrą zabawę i rozrywkę. Owszem, nie najwyższych lotów, bezpośrednią a czasem nawet prostacką, ale skuteczną, a koniec końców o to przecież chodzi.

Pastisz horroru o zombi przekraczający granicę absurdu i złego smaku, a jednak wciągający w wir inteligentnej zabawy z konwencją katastroficznego kina grozy.

Jeśli jesteście odporni na widoki rodem z horrorów, a chcecie się szczerze pośmiać w kinie to warto "Zombieland" obejrzeć.

Obraz Rubena Fleischera nie jest specjalnie wysublimowany, mądry czy wartościowy. To typowa młócka podana z krwistym przymrużeniem oka, przyjemny w odbiorze odmóżdżacz.

W filmie krew leje się strumieniami, ale celowo wszystko tu – oprócz relacji między postaciami – zostało doprowadzone do absurdu, więc nasza wrażliwość nie ucierpi.

Nie jest „Zombieland” filmem złym czy słabym, bo ogląda się go całkiem przyjemnie i bezboleśnie, co jest też zasługą niezbyt długiego czasu trwania – niecałe 90 minut.

Sam pomysł był dobry - pozwolił na przełamanie fabularnej sztampy. Z drugiej strony wraz z zaprzepaszczeniem suspensu i elementu grozy powstał problem przemocy, która jest niestrawna i wydaje się tu niepotrzebna.