Megarecenzje - serwis agregacyjny

Debiut Borowskiego to pierwsza od lat krajowa produkcja na światowym poziomie...

Dwugodzinny majstersztyk wbija w fotel i na długo pozostaje w pamięci.

Jest w "Zerze" coś fascynującego, co w kinie zdarza się rzadko. To, co najważniejsze, dzieje się nie na ekranie, lecz w nas.

Twórca udowadnia, że można pokazać życie nie tak cukierkowo, jak w produkcjach TVN-u, a zarazem nie zanudzić widza na śmierć, jak wielu polskich reżyserów usiłowało. Bardzo polecam.

Chociaż widziałem ten film kilka tygodni temu w Gdyni, ciągle nie potrafię się od niego uwolnić. A nie tylko w przypadku debiutów nie zdarza mi się to często.

Jeden do "Zera" dla Borowskiego.

"Zero” to coś więcej niż perfekcyjnie zrealizowana opowieść o mieszkańcach współczesnego miasta.

Borowski promuje wielowątkowy kolaż, w którym krzyżują się, splatają i rozchodzą losy kilkunastu bohaterów.

Do pełnometrażowego debiutu reżyserskiego Pawła Borowskiego w ogóle można nie mieć zastrzeżeń, poza jednym. Kompletnym brakiem oryginalności.

Borowski unika optymizmu, ale też nie epatuje tanim ponuractwem, które bywa tak chętnie wykorzystywanym orężem przebijających się na ekran reżyserów.

Jeśli widz ma ochotę na obejrzenie dobrze skonstruowanej, wyraźnie inspirowanej głośnymi swego czasu filmami („21 gramów”, czy „Babel”) agonii kilkunastu bohaterów, zapraszam do kin.

"Zero" jest po prostu atrakcyjnym obrazkiem, który dzięki swemu eterycznemu klimatowi ogląda się całkiem przyjemnie. Problem w tym, że po raz kolejny dzieje się to kosztem fabuły.

Oto świat, w jakim żyjemy – w coraz większym pośpiechu, coraz bardziej byle jak. Może to nie odkrywcze, ale dobrze opowiedziane.

„Zero” to sprawnie zrealizowana wielowątkowa opowieść o miłości i nienawiści, o zdradzających i zdradzanych, o przemocy i seksie oraz o zaskakujących tajemnicach, które poznamy w trakcie akcji filmu.

...przyznać trzeba - zabawa jest udana i chwilami nawet wciągająca.

Mnie „Zero” (...) nie przekonało, a entuzjastycznych opinii kierowanych w stronę tego obrazu zupełnie nie podzielam.

Nad „Zerem” musiał czuwać duch Altmana, ale najwyraźniej się znudził.