Megarecenzje - serwis agregacyjny

Cała sytuacja jest może zbyt przerysowana i pompatyczna. Nie do końca zrozumiała jest postawa outsidera, który, pomijając oczywisty zakręt życiowy, tak nagle stara sobie ułożyć życie.

Mickey Rourke daje w tym filmie ciała w sensie ścisłym, a Aronofsky po swojemu przenicowuje konwencję kina sportowego dając przypowieść o próbie odkupienia win, o zbawieniu bez rozgrzeszenia.

To wystarczy, by uznać „Zapaśnika” za jeden z lepszych dramatów sportowych ostatnich lat.

Szkoda, że Akademia Filmowa nie zdecydowała się uhonorować Oskarem roli Mickeya Rourke'a.

Ekran w czasie walk, oddaję uderzenia tak jakbyśmy to my przyjmowali je na siebie. Zdjęcia kręcone z ręki oraz szary filtr, gdzie tylko rajtki wrestlerów mają jaskrawy odcień, nadają realistyczny obraz niespełnionego american dream.

W „Zapaśniku” Mickey Rourke znów staje do walki – i wygrywa

W tym "Requiem dla zapaśnika" in plus liczy się: przykuwający uwagę portret podupadłego gwiazdora, ciekawy, ukazany od kuchni, obraz subkultury wrestlingu i inteligentne dwuznaczne zakończenie.

Temat filmu – próby podniesienia się z upadku starzejącego się, schorowanego mistrza – trudno uznać za oryginalny. Ale jak to zostało pokazane!

Obejrzałem, bo to twór Aronofsky’ego - człowieka, który jeszcze nie spieprzył żadnego filmu.

Na pewno największym atutem Zapaśnika jest Mickey Rourke - ma świetne warunki fizyczne (kawał chłopa z niego, jest w odpowiednim wieku, no i po prostu brzydal), jednak i jego aktorstwu nie można niczego zarzucić.

Najważniejszy w „Zapaśniku” jest jednak Rourke, który zagrał doskonale i udowodnił, że i w ringu, i w życiu warto walczyć do końca.

„Zapaśnik” jest filmem udanym, ale z pewnością nie wybitnym.