Megarecenzje - serwis agregacyjny

Gatunkowa hybryda łącząca elementy czarnego kryminału, dramatu, thrillera, a nawet horroru, oszałamia i prowokuje.

Jeżeli jeszcze się nie przekonaliście do klasy di Caprio to po Wyspie tajemnic zmienicie zdanie diametralnie. Facet wyczynia na ekranie cuda i jeżeli czasem wyczuwa się u niego nadekspresyjność, to jest to zabieg celowy.

Z radością dołączam do tych, którzy twierdzą, że Scorsese nakręcił swój najlepszy film od lat.

„Wyspa tajemnic” zbiera wszystko co najlepsze u Hitchcocka i Lyncha i podaje w tak zaskakujący sposób, że chwilami aż trudno uwierzyć, iż film ten wyszedł spod hollywoodzkiej ręki autora „Gangów Nowego Jorku”.

"Wyspa tajemnic" posiada jeden atut, który w moich oczach jest atutem olbrzymim -- dwuznaczny epilog.

Scorsese krok po kroku zaciera granice między jawą a sennym koszmarem, pokazując, jak psychiczne rany z przeszłości rodzą strach i agresję, która przeobraża ludzi w potwory.

Kiedy oglądałem zwiastuny jego nowego filmu miałem pewne obawy: tylko żeby to nie były popłuczyny po "Przylądku Strachu". Wątpliwości zostały na szczęście rozwiane, a klasa Scorsese bije po oczach od pierwszych minut.

To dobry film, chwilami nawet bardzo dobry. Nie mogę się jednak oprzeć wrażeniu, że gdyby był bardziej surowy, prostszy w formie, miałby niespotykaną siłę rażenia.

Dzieło Scorsesego nie może tej samej siły rażenia, co "Rzeka tajemnic" Eastwooda, mimo to jest to naprawdę interesująca propozycja w kinowym repertuarze.

Początek jak z dobrze zapowiadającego się horroru. W takie rejony przeniósł widza Martin Scorsese w swoim kolejnym thrillerze pt. "Wyspa Tajemnic".

Martin Scorsese kręci filmy od 50 lat i trzeba mu oddać to, że mimo zupełnie naturalnej tendencji spadkowej, która nastąpiła po latach twórczego szczytowania, potrafi jeszcze trzymać jako taki poziom.

...ma jakość i solidność przedwojennego niemieckiego mebla.

„Wyspę tajemnic” dzielą lata świetlne od takiego choćby „Taksówkarza” czy „Chłopców z ferajny”.

Zasadnicza, pierwsza część filmu i przepisujący wszystko finał zdają się być opowiadane przez dwie różne osoby, a to wywołuje (...) dyskomfort odbioru.