Megarecenzje - serwis agregacyjny

Mann w końcu stworzył dzieło, którym przestał być więźniem "Gorączki".

W obsadzie "Wrogów publicznych" nie ma słabego ogniwa. Szczyty swoich możliwości pokazuje każdy z zaangażowanych aktorów.

Filmu nie mogę porównać z klasyką gatunku z prostego powodu – obraz Manna porzuca wszelkie maniery tradycyjnego kina gangsterskiego z epoki.

Podsumowując, „Wrogowie publiczni” to kawał dobrego kina gangsterskiego, choć nie pozbawionego kilku, różnego kalibru wad.

Historia szaleńczego życia i powolnego upadku gangstera, który nie chciał zrezygnować, gdy był na to czas, przetykana jest co jakiś czas poetyckimi scenami łapiącymi za serce.

"Wrogowie Publiczni" to bardzo dobry film, jednak czy wybitny... według mnie raczej nie. Jest to po prostu dobrze zrobione gangsterskie kino.

Tutaj wszystko jest zapięte na ostatni guzik: począwszy od dekoracji, strojów, czy broni, po wspaniałą muzykę, jakiej można było posłuchać w ówczesnych klubach.

Ten film miał wszystko - plejadę gwiazd, na czele z Johnnym "ach, ten Johnny!" Deppem, fantastyczną historię, reżysera... A jednak jest dobry. Tylko dobry.

Epoka, w której rozgrywają się "Wrogowie publiczni", kojarzyła się w kinie dotąd z elegancją i stylem, a tutaj wydaje się czasem, że oglądamy jakiś telewizyjny reportaż interwencyjny.

„Wrogowie publiczni” są z pewnością filmem lepszym o zdecydowanej większości premier zapowiadanych na lato.

"Wrogowie publiczni" to film, który nie mógł się nie udać. Ilekroć Hollywood sięga po epicką tradycję kina gangsterskiego, robi to z przesadnym wręcz jej poszanowaniem.

Filmowi brakuje dynamizmu, wartkości akcji, bo paraboliczna atrakcyjność „Wrogów publicznych" jest niestety męcząca.

To chyba pierwszy film Manna w którym postacie są płaskie i bezpłciowie. John Dillinger (Johnny Depp) i Melivin Purvis (Chrisitan Bale) to po prostu Johnny Depp i Christian Bale, nic poza tym.

"Wrogowie publiczni" (a właściwie jeden) rozczarowują - choć Mann odwołuje się tu do swojego ulubionego schematu (...) film nie ma intensywności i mitologizującego wymiaru "Gorączki".