Megarecenzje - serwis agregacyjny

Dla mnie „Wino truskawkowe” to piękna, momentami smutna, momentami wesoła, stawiająca trudne metafizyczne pytania i szalenie wciągająca bajka.

W tym rewelacyjnym spotkaniu kina i literatury, które równie wiele zawdzięcza Andrzejowi Stasiukowi, jak i późnemu debiutantowi (w fabule) Dariuszowi Jabłońskiemu, słowa padają rzadko, ale jeśli już, to zawsze celne.

„Wino truskawkowe” pozostaje jednym nie tylko z najciekawszych, ale i najinteligentniejszych polskich tytułów ostatnich lat.

Choć na co dzień wolę delektować się trunkami wyższej jakości, przyznam, że „Wino truskawkowe” uderzyło mi do głowy.

Jabłoński wykorzystuje tu z powodzeniem rzadką w naszym kinie konwencję realizmu magicznego, uwzniośla szarą rzeczywistość, mitologizuje ją, znajdując obrazowy ekwiwalent Stasiukowej literatury.

Spokój jaki niesie ze sobą opowieść snuta przez Stasiuka i Jabłońskiego jest bezcenna.

Niestety, reżyserowi Dariuszowi Jabłońskiemu trochę zabrakło umiaru, za dużo tu ilustracyjnej ładności, a i magię można by potraktować oszczędniej.

Reżyser Dariusz Jabłoński stworzył film zawierający w sobie pewną dozę magii oraz ulotnej poezji.

W gruncie rzeczy pozostawia on dość przyjemne wrażenie. Ale jednocześnie przypomina czasy, w których każdy krajowy film opatrywaliśmy komentarzem typu "jak na polskie kino to całkiem nieźle".

Próba wskrzeszenia klimatu dawnej Mittel Europy (...) nie w pełni satysfakcjonuje.

Ze stanu półsennego wyrywała mnie tylko ładna muzyka autorstwa Michała Lorenca, ale to zdecydowanie za mało. Reszta jest nudna, do bólu.