Megarecenzje - serwis agregacyjny

Estetyczne szaleństwo pozostawia widza w stanie emocjonalnego rozbuchania i lekkiej hipnozy (podtrzymywanej przez mantrę, która towarzyszy napisom końcowym). Nie dziwi nagroda publiczności podczas ENH 2009.

Wyrypajew miesza w głowie widza, bombarduje go z każdej strony, prowokuje muzyką, obrazem, zarzuca kolejnymi pytaniami. W zadaniu tym rewelacyjnie pomagają mu aktorzy.

Film ogląda się z zapartym tchem, i długo jeszcze po wyjściu z kina nie opuszczają nas emocje.

W przekazie „Tlenu” nie sposób jednoznacznie odsiać ziarno od plew, nie sposób określić, gdzie kończy się wnikliwy komentarz i błyskotliwa poezja, a zaczyna banał, bełkot czy grafomania.

„Tlen” – to zaaranżowana na język kina, tym razem niezwykle emocjonalna, ekranizacja własnej sztuki.

"Bezpretensjonalne", "świeże" , "oryginalne" - to słowa, które najczęściej pojawiały się po projekcji filmu Wyrypajewa.

Trudne do odbioru w warstwie treściowej jest to jednak kino warte uwagi ze względu na odważną, eksperymentalną formę.

Eksperyment Iwana Wyrypajewa zrealizowany na podstawie jego własnej, wystawianej u nas wielokrotnie sztuki, to prawdziwy odlot, awangarda idąca pod prąd tradycyjnym przyzwyczajeniom widowni.

Wyrypajew przeniósł na ekran swoją własną sztukę teatralną, ale w sposób bardzo, ale to bardzo odległy od typowych, klasycznych adaptacji.

Niechby nawet "Tlen" zrealizowany został w języku aramejskim, jedyne co tak naprawdę liczy się w tym filmie, to żywiołowe, krzykliwe kadry.

Dzień po obejrzeniu filmu ciągle nie wiem czy "Tlen" to doskonała wydmuszka czy może rzeczywiście zuchwała próba pokazania czym dla współczesnych jest dekalog, tych kilka prostych prawd.