Rok 1989. W dogorywającym PRL-u każdy członek aparatu władzy próbuje się zabezpieczyć na przyszłość, zbierając haki- najczęściej będące w posiadaniu tajnych służb teczki - kompromitujące politycznych...
| Sortuj po tytule | Sortuj po ocenie |
Historia samotnego ucznia liceum, który w nic nie wierzy dopóki nie zaprzyjaźnia się z dziewczyną, która podobała mu się od dłuższego czasu. (FILMWEB)
Film nie jest oczywiście śmiertelnie poważny - regularne zwroty ku komedii typowe dla gatunku nie zostały pominięte - ale prawdziwe docenienie dzieła może przynieść tylko wielka doza miłości do zagubionych dzieciaków.
...porządna realizacja techniczna i trochę serca, które włożyła ekipa, procentują czymś, co dobrze obejrzeć i nie wstyd polecić znajomym.
Zapewne niejedną rzecz można zarzucić Sztuce dorastania, ale dla mnie jest ona odpoczynkiem filmowym (w pozytywnym znaczeniu tego słowa).
Postacie nie są może zbyt skomplikowane, a pewne wątki pozostają nierozwinięte, jednakże film niesie za sobą tak duży ładunek ciepła i optymizmu, że można przymknąć oko na pewne uproszczenia…
Film, choć może wydawać się naiwny, jest po prostu w swoim skomplikowaniu adekwatny do nastoletniej mentalności, którą przedstawia, a przez to spójny i wiarygodny.
„Sztuka dorastania” Gavina Wiesena to bezbolesne kino o tak lubianym przez amerykańskich filmowców temacie dojrzewania, nie przynoszące jednakże ani wielkich wzruszeń, ani mądrych obserwacji.
Jedno trzeba twórcy przyznać: nie sili się na dodawanie do swojego filmu żadnych wyrafinowanych metafor.
Bez irytującego patosu, niskiego poziomu żartów, taniego sentymentalizmu.
Schemat niestety zapędził się w kozi róg, przez co film Wiesena zalicza dziś tylko jego obowiązkowe punkty kontrolne...
Zmarnowano taśmę filmową, gdyż reżyser i scenarzysta Gavin Wiesen (debiutant w obydwu rolach) o rzeczach zwykłych nie potrafił opowiedzieć w sposób niezwykły (lub choć odrobinę interesujący).