Megarecenzje - serwis agregacyjny

Postawmy sprawę jasno - "Super 8" jest najlepszą rzeczą, jaka mogła przytrafić się amerykańskiemu kinu od czasu "Goonies", "Bliskich spotkań trzeciego stopnia" i "E.T.".

Takie filmy uwielbiam.

Film J.J. Abramsa oferuje wszystko, za czym tęskniliście przez te wszystkie lata i co sprawia, że często wracacie do wspaniałych filmów z dzieciństwa.

Trudno wyobrazić sobie tytuł lepiej zrealizowany technicznie. Wprawdzie bez 3D, ale za to z interesującą grą świateł, niestereotypowym ruchem kamery i spektakularnymi efektami specjalnymi.

Super 8 jest dobrą mieszanką schematów, co zaowocowało jednym z najlepszych filmów 2011 roku.

Na szczęście Abrams jest reżyserem dość sprawnym, by uniknąć kiczu i nie zdradzić widzów. Dlatego po seansie "Super 8" nie sposób przestać się uśmiechać.

To udana, ale dość chłodna rekonstrukcja mitu. Tamta młodość, tamto kino, są już nie do odzyskania.

W „Super 8” znajdziemy wszystko to, czym Spielberg uwodził nas trzy dekady temu.

W każdej sekundzie czuć w nim pasję do kręcenia filmów, do opowiedzenia konkretnej historii.  Jak za starych, dobrych lat.

J.J. Abrams dokonał rzeczy niezwykłej. Udało mu się połączyć w jedną, doskonale zharmonizowaną całość współczesny sposób kręcenia filmów ze stylistyką kina rodem z przełomu lat 70. i 80.

To wzruszająca, mądra, wesoła i niesamowita opowieść.

„Super 8" to świetna wakacyjna rozrywka. Film wywołuje nostalgię za wczesnymi filmami science fiction Stevena Spielberga.

Klasyk już w chwili powstania.

Współtwórca "Zagubionych", J.J. Abrams, postanowił oddać hołd Spielbergowi. Tak powstał jeden z najlepszych blockbusterów ostatnich lat.

„Super 8” ma niewinność, uroczą naiwność i prostotę wypartą w dzisiejszym kinie rozrywkowym przez widowiskowe blockbustery na epicką skalę.

Dla fanów lżejszego kina science-fiction i Steven Spielberga pozycja obowiązkowa. Inni mogą czuć się z lekka zawiedzeni.

Po seansie „Super 8” ogarnęła mnie frustracja, ogromny żal, zawód. Hollywood jednak potwierdził, że potrafi zniszczyć każdą ciekawą historię, na tyle inną, aby się wybić.

Nostalgiczne cacko za grube miliony; wypolerowany na wysoki połysk, a następnie spryskany sztuczną patyną Grindhouse dla nieletnich – Super 8 stanowi ambitną próbę wskrzeszenia tzw. kina nowej przygody.

Podejrzewam, że gdybym oglądał „Super 8” będąc w wieku filmowych bohaterów, wówczas byłbym tym filmem zachwycony. Mając jednak te kilkanaście lat więcej, oczarowany wcale nie jestem.