Megarecenzje - serwis agregacyjny

Dlatego Abrams puszcza oko do widza, mówiąc, to kino akcji na najwyższym poziomie, w którym pewne kwestie i niedorzeczności trzeba ignorować i pozwolić się ponieść nieograniczonej wyobraźni.

Dobra zabawa i niegłupie kino dla wszystkich z tęsknotą spoglądających w gwiazdy.

Bo to świetny film.

Jeśli J.J. Abrams ma nadal dostarczać takie kinowe skarby (już dzięki niemu mamy "Mission: Impossible III"), można mu życzyć tylko jednego... live long and prosper.

Scenariusz nie jest prostą papką, jakie nam ostatnio serwują filmy sci-fi, ale niezłą konstrukcją z wieloma twistami.

Rzućcie zatem w kąt plecaki i garnitury, zasiądźcie wygodnie w fotelach i przygotujcie się na dwie godziny czystej rozrywki.

Mieszanka wyjątkowo rozrywkowej fabuły, dużej ilości akcji, efektów specjalnych, podana z odrobiną humoru i bez niepotrzebnej powagi, wprowadziła Star Treka na nowe tory i może mu przysporzyć nowych fanów.

Ogólnie rzecz biorąc ten film to niezła baza pod kolejne części i muszę przyznać, że z ciekawością czekam na ciąg dalszy.

Podsumowując, jedenasty film pełnometrażowy „Star Trek” nie zdumiewa, ale też nie rozczarowuje.

Pomimo wad, jak na współczesne kino rozrywkowe Star Trek ma siłę przyciągania czarnej dziury.

Całkiem zacnie reżyser poradził sobie z doborem obsady. Nie ma tu syndromu Małaszyńskiego, znanych ryjów jest jak na lekarstwo.

Są więc smaczki dla fanów i prościutka intryga do śledzenia dla tych, którzy nie znają meandrów świata „Star Trek”.

(...) od "Żołnierzy kosmosu" Paula Verhoevena odróżniają go chyba tylko nowsze o 12 lat efekty specjalne i poczucie humoru