Megarecenzje - serwis agregacyjny

Przyznam, że zostałem całkiem mile zaskoczony i z dużą niecierpliwością czekam na kolejne produkcje Franka Millera.

Jednym słowem to ciekawa zagadka, co reżyser chciał osiągnąć kręcąc "The Spirit" i mieszając jednocześnie różne style i gatunki.

Film ten spodoba się raczej fanom "Grindhouse: death proof" niż "Spidermana". Oglądać go radzę z lekkim przymrużeniem oka. Wizyta w kinie przyniesie wtedy na pewno ogromną frajdę.

Po seansie odniosłem wrażenie, że twórcy za bardzo skupili się na formie (która jest rewelacyjna) a za mało uwagi poświęcili treści (której właściwie nie ma).

...choć wizja plastyczna filmu imponuje – reżysera zawiodło wyczucie.

...rozczarowaniem jest fakt, że ten niezwykle efektowny mariaż gry konwencji i wymyślnych środków realizacyjnych wnosi tak niewiele treści.

„Spirit” to po prostu – podsumowując w jednym zdaniu – niezbyt udane, choć mające swój czar kino, które docenione zostanie pewnie dopiero za kilka lat.

Duże rozczarowanie.

Niestety, „Spirit – Duch miasta” jest porażką. Co z tego, że ambitną.

Millerowskie wybielanie i uatrakcyjnianie przyniosło więcej szkody niż pożytku. "Spirit - Duch Miasta" wygląda młodzieńczo, lecz ciąży nad nim widmo gadatliwego piernika.

Niestety pierwszy samodzielny projekt Millera - Spirit. Duch Miasta - to dowód, iż do sukcesu, oprócz wizji, potrzeba jeszcze umiejętności stricte filmowych. Tych zaś słynnemu twórcy komiksów po prostu zabrakło.

Miller próbuje posiłkować się ironią, ale wychodzi mu to równie kiepsko, jak kręcenie pozbawionych przytupu scen akcji.

Miller nie potrafił zachować umiaru, atakując widza swoimi sztuczkami z prawa i lewa, przez co nie tyle urozmaiciły one seans, co nużyły.